S-100 bus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pierwsza karta grafiki kolorowej firmy Cromemco.

S-100 bus - magistrala komunikacyjna debiutująca w 1974 roku łącząca zgodne z nią karty rozszerzeń, nieoficjalny standard w komputerach osobistych (początkowo amatorskim Altair 8800) przed powstaniem IBM-PC. W odróżnieniu od późniejszych ISA, VLB i kolejnych była tylko standardem dotyczącym rodzaju stosowanego złącza nie występował układ elektroniczny na płycie głównej do zarządzania magistralą. Był to rząd gniazd osadzonych na płytce z biernymi połączeniami elektrycznymi pomiędzy nimi.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Zestaw sygnałów przesyłanych poprzez S-100 był mocno związany z logiką procesora Intel 8080, który został użyty w debiutującym Altair 8800.

Sygnały można pogrupować w : zasilanie, dane, adresowanie, kontrola i sygnały taktujące.

Elektronika na płytach pracowała w standardzie TTL 5v, ale grupa zasilania dostarczała napięć +8 V oraz symetryczne +16 V i -16 V. Poszczególne karty wpinane do magistrali posiadały własne stabilizatory, które obniżały te napięcia do wartości "standardowych" 5 V oraz symetrycznego 12 V. (technika TTL nie wymagała 12v , ale procesor 8080 do pracy potrzebował dodatkowego napięcia 12v. Ówczesne porty komunikacyjne także potrzebowały napięcia +/- 12v)

Grupa sygnałów kontrolnych pracowała w trybie trójstanowym (trzeci stan tzw wysokiej impedancji) pozwalając na sterowanie szynami danych i adresową przez inne karty współdzielące magistralę (np. bezpośredni dostęp do pamięci).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Projektując Altair 8800 Ed Roberts nie posiadał w danym momencie wszystkich niezbędnych elementów do ukończenia działającego prototypu, zatem dostępne elementy (funkcjonalne bloki) postanowił umieścić na płytce i później dołączyć inne.

Ze względu też na specyfikę obudowy Altair lepszym rozwiązaniem była płytka bazowa łącząca moduły wetknięte w nią. Jako złącza użyto dostępne na rynku 100 polowe gniazda krawędziowe. Od tej właśnie ilości pochodzi nazwa magistrali. Pierwotny projekt nie używał wszystkich 100 styków, co pozwoliło w przyszłości dodać sygnały nie występujące w systemach opartych o Intel 8080, a potrzebne w o wiele bardziej zaawansowanych procesorach.

Dalsze losy[edytuj | edytuj kod]

Debiut komputerów PC w wydaniu IBM oraz ich możliwość rozbudowy poprzez magistralę ISA były naturalnym zagrożeniem dla rynku komputerów opartych o szynę S-100. 

O ile rynek biurowy został zdominowany przez rozwiązanie IBM, to prosta magistrala S-100 już jako IEEE-696 była jeszcze wiele lat używana w profesjonalnych systemach komputerowych, z użyciem procesorów kolejnych generacji (produkowane były karty procesorowe na szynę S-100 z układami Motorola 68020 , Motorola 68030 wraz z FPU, a także Intel 80186

To właśnie na szynę S-100 powstały karty graficzne umożliwiające interakcje z komputerem poprzez monitor (w odróżnieniu od drukarek dalekopisowych lub zestawu diod LED). Pierwsza karta graficzna znanej firmy Matrox pracowała na magistrali S-100. W latach 80. pierwsze komputery prezentujące grafikę dla potrzeb TV były oparte o tę szynę. I chyba najbardziej profesjonalne rozwiązania w jakich użyto S-100 to całość komputerów zainstalowanych w myśliwcach F-16 .

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons