Salutowanie dwoma palcami
Salutowanie dwoma palcami – oddanie honorów przy użyciu wyłącznie palca środkowego i wskazującego[1], przy czym pozostałe palce są zgięte i przytrzymywane kciukiem, a wierzch dłoni skierowany jest do salutującego. Salutuje się tylko w nakryciu głowy, dotykając go czubkami palców. W ten sposób salutują żołnierze Wojska Polskiego i inne polskie służby mundurowe, a także polscy harcerze.
Poza granicami Polski, przy użyciu dwóch palców salutują najmłodsi członkowie organizacji skautowych (rówieśnicy polskich zuchów), zaś starsi (skauci) oddają honory trzema palcami.
[edytuj] Historia
Salut ten pojawił się prawdopodobnie przed lub w czasie wojen napoleońskich lub w czasie insurekcji kościuszkowskiej.[potrzebne źródło] Legenda głosi, że w czasie bitwy pod Olszynką Grochowską książę Konstanty Pawłowicz miał powiedzieć: Polacy salutują mi dwoma palcami, bo w pozostałych dwóch trzymają kamień którym są gotowi we mnie rzucić. Najprawdopodobniej salut wziął się stąd, że żołnierz chcąc zasalutować swemu przełożonemu zrobił to ranną dłonią w której stracił dwa palce, mały i serdeczny. Dla upamiętnienia tego wydarzenia Polacy salutują dwoma palcami.[potrzebne źródło]
Salutowanie dwoma palcami przysparzało kłopotów żołnierzom służącym w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. Alianccy oficerowie odbierali to jako brak szacunku lub sądzili że salutujący są pijani, skoro salutują do nich jak do skautów. W wyniku tego nieporozumienia wielu polskich żołnierzy było aresztowanych póki sprawa nie została wyjaśniona. Doprowadziło to do czasowego nakazu salutowania obcym oficerom pełną dłonią.[potrzebne źródło]
Przypisy
- ↑ Wg Regulaminu musztry Sił Zbrojnych, a także wg regulaminu musztry Państwowej Straży Pożarnej, czynność oddawania honorów opisana jest (z dokładnością do specyficznych dla danej służby określeń) następująco:
W miejscu, w nakryciu głowy i bez broni żołnierz [strażak, policjant] salutuje w postawie zasadniczej. Z chwilą zbliżenia się przełożonego na trzy kroki zwraca głowę w jego stronę ("frontuje" oraz wykonuje zwrot głowy) i podnosi szybkim ruchem do daszka czapki (obrzeża hełmu, beretu, furażerki, [kapelusza]) prawą rękę tak ułożoną, aby przedramię i dłoń oraz złączone palce - wskazujący i środkowy - tworzyły linię prostą; pozostałe palce dłoni są złożone i przyciśnięte kciukiem.
Wystającą część palca środkowego przykłada - od strony palca wskazującego - do brzegu daszka czapki (do obrzeża hełmu, beretu, furażerki, [kapelusza]) nad kątem prawego oka; dłoń jest zwrócona ku przodowi, łokieć zaś skierowany w dół i na prawo w skos.
[edytuj] Źródła
- Regulamin musztry Sił Zbrojnych RP (Szt. Gen. 1427/94)
- Regulamin musztry Państwowej Straży Pożarnej (Zarządzenie nr 5 Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 21 czerwca 2006 r. w sprawie ramowego regulaminu służby w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej oraz regulaminu musztry i ceremoniału pożarniczego, Dziennik Urzędowy KG PSP nr 1 z 2006 r., poz.4, str. 77, §32)
