Salutowanie dwoma palcami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Salutowanie dwoma palcami na obrazie Wyspiańskiego
Salutowanie w nakryciu głowy według regulaminów musztry

Salutowanie dwoma palcami – oddanie honorów przy użyciu wyłącznie palca środkowego i wskazującego[1], przy czym pozostałe palce są zgięte i przytrzymywane kciukiem, a wierzch dłoni skierowany jest do salutującego. Salutuje się tylko w nakryciu głowy, dotykając go czubkami palców. W ten sposób salutują żołnierze Wojska Polskiego i inne polskie służby mundurowe, członkowie organizacji strzeleckich, a także polscy harcerze salutując do lilijki. Oprócz tego często salutują również pracownicy wybranych grup zawodowych np. kolejarze.

Poza granicami Polski, przy użyciu dwóch palców salutują najmłodsi członkowie organizacji skautowych (rówieśnicy polskich zuchów), zaś starsi (skauci) zazwyczaj oddają honory trzema palcami.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Salut ten pojawił się prawdopodobnie przed lub w czasie wojen napoleońskich lub w czasie powstania listopadowego. Adiutant jednego z dowódców jadąc konno z wiadomością dla niego podczas jednej z bitew został trafiony szrapnelami m.in. w dłoń - u której zostały mu tylko dwa palce - wskazujący i środkowy. Po dojechaniu do dowódcy, zasalutowaniu mu krwawiącą dłonią z dwoma palcami i przekazaniu mu wiadomości adiutant ten zmarł. Na pamiątkę tego zdarzenia dowódca wprowadził zwyczaj salutowania w taki sposób.

Podczas II wojny światowej sposób salutowania stwarzał problemy żołnierzom polskim podczas kontaktu z aliantami. Oficerowie alianccy, którzy nie spotkali się wcześniej z tym typem salutowania, myśleli, że Polacy albo nie respektują ich stopnia, albo są pijani. Często kończyło się to aresztem do czasu wyjaśnienia sprawy. Po tych incydentach rozkazano salutowania pełną dłonią oficerom innych krajów.

Przypisy

  1. Według Regulaminu musztry Sił Zbrojnych, a także regulaminu musztry Państwowej Straży Pożarnej, czynność oddawania honorów opisana jest (z dokładnością do specyficznych dla danej służby określeń) następująco:
    Quote-alpha.png
    W miejscu, w nakryciu głowy i bez broni żołnierz [strażak, policjant] salutuje w postawie zasadniczej. Z chwilą zbliżenia się przełożonego na trzy kroki zwraca głowę w jego stronę ("frontuje" oraz wykonuje zwrot głowy) i podnosi szybkim ruchem do daszka czapki (obrzeża hełmu, beretu, furażerki, [kapelusza]) prawą rękę tak ułożoną, aby przedramię i dłoń oraz złączone palce - wskazujący i środkowy - tworzyły linię prostą; pozostałe palce dłoni są złożone i przyciśnięte kciukiem.
    Wystającą część palca środkowego przykłada - od strony palca wskazującego - do brzegu daszka czapki (do obrzeża hełmu, beretu, furażerki, [kapelusza]) nad kątem prawego oka; dłoń jest zwrócona ku przodowi, łokieć zaś skierowany w dół i na prawo w skos.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]