Salutowanie dwoma palcami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Salutowanie dwoma palcami na obrazie Wyspiańskiego
Salutowanie w nakryciu głowy według regulaminów musztry

Salutowanie dwoma palcami – oddanie honorów przy użyciu wyłącznie palca środkowego i wskazującego[1], przy czym pozostałe palce są zgięte i przytrzymywane kciukiem, a wierzch dłoni skierowany jest do salutującego. Salutuje się tylko w nakryciu głowy, dotykając go czubkami palców. W ten sposób salutują żołnierze Wojska Polskiego i inne polskie służby mundurowe, a także polscy harcerze salutując do rogatywki.

Poza granicami Polski, przy użyciu dwóch palców salutują najmłodsi członkowie organizacji skautowych (rówieśnicy polskich zuchów), zaś starsi (skauci) zazwyczaj oddają honory trzema palcami.

Historia [edytuj]

Salut ten pojawił się prawdopodobnie przed lub w czasie wojen napoleońskich lub w czasie insurekcji kościuszkowskiej.[potrzebne źródło] Legenda głosi, że w czasie bitwy o Olszynkę Grochowską książę Konstanty Pawłowicz miał powiedzieć: Polacy salutują mi dwoma palcami, bo w pozostałych dwóch trzymają kamień którym są gotowi we mnie rzucić.

Przypisy

  1. Według Regulaminu musztry Sił Zbrojnych, a także regulaminu musztry Państwowej Straży Pożarnej, czynność oddawania honorów opisana jest (z dokładnością do specyficznych dla danej służby określeń) następująco:
    Quote-alpha.png
    W miejscu, w nakryciu głowy i bez broni żołnierz [strażak, policjant] salutuje w postawie zasadniczej. Z chwilą zbliżenia się przełożonego na trzy kroki zwraca głowę w jego stronę ("frontuje" oraz wykonuje zwrot głowy) i podnosi szybkim ruchem do daszka czapki (obrzeża hełmu, beretu, furażerki, [kapelusza]) prawą rękę tak ułożoną, aby przedramię i dłoń oraz złączone palce - wskazujący i środkowy - tworzyły linię prostą; pozostałe palce dłoni są złożone i przyciśnięte kciukiem.
    Wystającą część palca środkowego przykłada - od strony palca wskazującego - do brzegu daszka czapki (do obrzeża hełmu, beretu, furażerki, [kapelusza]) nad kątem prawego oka; dłoń jest zwrócona ku przodowi, łokieć zaś skierowany w dół i na prawo w skos.

Bibliografia [edytuj]