Sekretna haubica Szuwałowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Haubica Szuwałowa wz. 1753
Haubica systemu Szuwałowa
Haubica systemu Szuwałowa
Dane podstawowe
Państwo  Imperium Rosyjskie
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber 95x207 mm
Długość lufy 1620 mm
Masa 491 kg (lufa)

Haubica wz. 1753, zwana sekretną haubicą Szuwałowa - rosyjskie działo z XVIII wieku konstrukcji rosyjskiego generała artylerii Piotra Szuwałowa, wprowadzone na uzbrojenie armii rosyjskiej w 1753 roku.

Działa te otoczone były wielką tajemnicą, stąd nieoficjalna nazwa. Z racji cylindrycznej komory prochowej klasyfikowano je początkowo jako haubice. Od 1758 miały one komory stożkowe, jak wprowadzone wówczas jednorogi. Łącznie wykonano ich ok. 70 sztuk[1].

Cechą charakterystyczną działa Szuwałowa było zastosowanie elipsoidalnego kształtu wylotu lufy, co miało zapewnić jak najszerszy rozrzut, a co za tym idzie, pole rażenia w przypadku strzelania kartaczami. W praktyce rozrzut był podobny do innych dział tego okresu, a niemożliwe było wykorzystanie innych, standardowych pocisków. Wykonywano do nich specjalne spłaszczone granaty, ale okazały się niepraktyczne. Z tego względu wycofano je zaraz po śmierci pomysłodawcy, w 1762 roku[1].

Spłaszczony granat systemu Szuwałowa (tzw. "wołowy pysk") znajduje się w zbiorach Muzeum Oręża Polskiego w Kołobrzegu[2].

Największa kolekcja granatów systemu Szuwałowa znajduje się w kołobrzeskim ratuszu miejskim, którego podziemia mieszczą Muzeum Kołobrzeskie "Patria Colbergiensis".

Przypisy

  1. 1,0 1,1 95-мм гаубица (1753) (ros.). www.kbgrabina.ru, 2010. [dostęp 2011-03-29].
  2. Anetta Bolechowska: POCISKI ARTYLERYJSKIE. Muzeum Oręża Polskiego w Kołobrzegu. [dostęp 2011-03-29].