Siódmy gabinet Roberta Menziesa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Premier Robert Menzies
Minister rozwoju narodowego Bill Spooner
Minister terytoriów Paul Hasluck

Siódmy gabinet Roberta Menziesa - trzydziesty ósmy gabinet federalny Australii, urzędujący od 11 stycznia 1956 do 10 grudnia 1958. Był czwartym z rzędu gabinetem koalicyjnym Liberalnej Partii Australii (LPA) i Partii Wiejskiej (CP). Był również jedynym w dziejach Australii siódmym gabinetem jednego premiera.

Po raz pierwszy w historii australijskiego rządu federalnego równocześnie z gabinetem powołano tzw. junior ministry, czyli grupę osób noszących tytuły ministrów i kierujących określonymi obszarami polityki, lecz nie będących członkami gabinetu. Tym samym przeniesiono na grunt australijski rozwiązanie ustrojowe mające długą tradycję w Wielkiej Brytanii.

Okoliczności powstania i dymisji[edytuj | edytuj kod]

Gabinet powstał w następstwie przedterminowych wyborów z grudnia 1955, w których koalicji LPA-CP udało się utrzymać dzierżoną od 1949 władzę. Następne wybory odbyły się w listopadzie 1958 i ponownie przyniosły zwycięstwo koalicji, co pozwoliło premierowi Menziesowi sformować swój ósmy gabinet.

Skład[edytuj | edytuj kod]

W chwili zaprzysiężenia[edytuj | edytuj kod]

Późniejsze zmiany[edytuj | edytuj kod]

  • 28 lutego 1956 Eric Harrison przestał pełnić urząd ministra armii, ale zachował pozostałe stanowiska. Stanowisko ministra armii zostało przeniesione do junior ministry.
  • 14 sierpnia 1956 John Spicer opuścił gabinet, a nowym prokuratorem generalnym został Neil O'Sullivan, łącząc ten urząd z dotychczasowym stanowiskiem ministra marynarki wojennej.
  • 18 października 1956 z junior ministry do gabinetu został awansowany William McMahon, pełniący urząd ministra przemysłu podstawowego.
  • 24 października 1956:
    • Eric Harrison opuścił gabinet
    • Harold Hold stracił stanowisko ministra imigracji, ale pozostał w gabinecie jako minister pracy i służby zasadniczej.
    • Neil O'Sullivan stracił stanowisko ministra marynarki wojennej, ale pozostał prokuratorem generalnym. Dodatkowo otrzymał funkcję wiceprzewodniczącego Federalnej Rady Wykonawczej.
    • Athol Townley stracił stanowiska związane z lotnictwem cywilnym i wojskowym, ale został ministrem imigracji.
    • Howard Beale, pełniący dotychczas stanowisko ministra zaopatrzenia w junior ministry, został awansowany do gabinetu. Oprócz dotychczasowego stanowiska został też ministrem produkcji obronnej.
  • 11 lutego 1958 Shane Paltridge, pełniący dotąd stanowiska ministra żeglugi i transportu oraz ministra lotnictwa cywilnego w junior ministry, został awansowany do gabinetu, gdzie zachował te same stanowiska.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]