Siedmioszpar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Siedmioszpar spiczastogłowy)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Siedmioszpar
Heptranchias perlo[1]
(Bonnaterre, 1788)
Siedmioszpar
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada chrzęstnoszkieletowe
Podgromada spodouste
Rząd sześcioszparokształtne
Rodzina sześcioszparowate
Rodzaj Heptranchias
Gatunek siedmioszpar
Synonimy
  • Heptranchias angio Costa, 1857
  • Heptranchias cinereus (Gmelin, 1789)
  • Heptranchias dakini Whitley, 1931
  • Heptranchias deani Jordan & Starks, 1901
  • Heptrancus angio Costa, 1857
  • Notidanus cinereus Gmelin, 1789
  • Notidanus cinereus aetatis Bellotti 1878
  • Notidanus cinereus pristiurus Bellotti, 1878
  • Squalus cinereus Gmelin, 1789
  • Squalus cinereus Walbaum 1792
  • Squalus perlo Bonnaterre, 1788
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 NT pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Siedmioszpar[3], siedmioszpar spiczastogłowy[4] (Heptranchias perlo) – gatunek drapieżnej, agresywnej morskiej ryby sześcioszparokształtnej. W starszej literaturze był opisywany pod wieloma nazwami synonimicznymi. Biologia tego gatunku jest słabo poznana.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Zasiedla ciepłe i umiarkowanie ciepłe wody oceaniczne z wyjątkiem północnego Oceanu Spokojnego. Spotykana wzdłuż szelfu kontynentalnego, najczęściej na głębokościach 100–400 m p.p.m., ale wpływa również do głębszych wód – do 1000 m – lub wód przypowierzchniowych.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Charakteryzują się obecnością siódmej pary szczelin skrzelowych. Ciało wydłużone, o długości przeciętnie ok. 85–90 cm, maksymalnie do 140 cm (według niepotwierdzonych źródeł FishBase – mogą osiągać do 214 cm), głowa zakończona spiczastym pyskiem, oczy duże, zielone. Pojedyncza, mała płetwa grzbietowa. Ubarwienie grzbietu brązowo-szare lub oliwkowe, spodem jaśniejsze. Gatunek jajożyworodny. Młode, po wykluciu, osiągają ok. 26 cm długości. Samica rodzi jednorazowo 9–20 młodych.

Siedmioszpar spiczastogłowy żywi się mniejszymi rekinami, płaszczkami, rybami kostnymi, skorupiakami i mięczakami.

Przypisy

  1. Heptranchias perlo w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Heptranchias perlo. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Eugeniusz Grabda, Tomasz Heese: Polskie nazewnictwo popularne krągłouste i ryby - Cyclostomata et Pisces. Koszalin: Wyższa Szkoła Inżynierska w Koszalinie, 1991.
  4. Josef Reichholf, Gunter Steinbach, Claus Militz: Wielka encyklopedia ryb : słodkowodne i morskie ryby Europy. Wiśniewolski Wiesław (tłum.). Warszawa: Muza, 1994. ISBN 83-7079-317-7.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]