Skocznia narciarska w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Skocznia narciarska w Warszawie
Punkt konstrukcyjny K38
Ski Jumping Hills Warsaw 1.JPG
Miejscowość Polska Warszawa
Data otwarcia 1959
Rekordzista Polska Antoni Łaciak – 40,5 m
Najdłuższy skok Polska Janusz Duda – 48,0 m
Kluby Warszawski Klub Narciarski
Igelit jest
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Skocznia narciarska w Warszawie
Skocznia narciarska w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Skocznia narciarska w Warszawie
Skocznia narciarska w Warszawie
Ziemia 52°11′05,7″N 21°01′40,4″E/52,184917 21,027889
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Skocznia narciarska w Warszawie – nieistniejąca mała skocznia narciarska przy ul. Czerniowieckiej na Mokotowie, z punktem konstrukcyjnym na 38 metrze.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pomysł budowy skoczni narciarskiej w Warszawie wiązał się z organizacją V Światowego Festiwalu Młodzieży i Studentów. Jej budowę rozpoczęto w 1955, a jej projektantem był Jeremi Struchacki. Problemy natury geologicznej spowodowały znaczne opóźnienie prac i ostatecznie obiekt oddano do użytku we wrześniu 1959. Rozegrano wówczas dwudniowy konkurs, w którym wystąpiła ówczesna polska kadra narodowa[1].

Skocznia należała do Warszawskiego Klubu Narciarskiego i była areną zmagań najczęściej treningowych, choć odbywały się na niej także zawody. Jej punkt konstrukcyjny usytuowany był na 38 metrze. W latach 70. jej zeskok został pokryty sprowadzonym z NRD igelitem, jako pierwszej skoczni w Polsce[2]. Obiekt był używany jedynie w lecie, ze względu na brak odpowiednich siatek utrzymujących śnieg[3]. Używano go wówczas jako obiektu treningowego, a także rozgrywano tu zawody Turnieju Trzech Skoczni (pozostałe dwa obiekty na których rywalizowano znajdowały się w Pradze i Budapeszcie[1].

Zamknięcie[edytuj | edytuj kod]

Obiekt zamknięto w 1989, a w latach 90. zdemontowano środkową część rozbiegu i ściągnięto maty igelitowe[3]. Przez lata obiekt stał zrujnowany, a część rozbiegu nie łączyła się z wieżą skoczni[2].

Na początku lat 90. pod wieżą skoczni znajdowało się targowisko ze sprzętem do sportów zimowych. Obecnie organizowane jest ono w zimowe weekendy w otoczeniu toru łyżwiarskiego Stegny. Przy skoczni funkcjonował amatorski skatepark. Obecnie na terenie skoczni znajduje się serwis narciarski oraz gabinet kosmetyczny, siedzibę ma tutaj również firma kurierska[3]

19 kwietnia 2005 roku artysta Cezary Bodzianowski zorganizował na skoczni happening – w jego trakcie zrzucił narty z wieży, a następnie udał się z nimi pod galerię Zachęta[3].

Informacje o skoczni[edytuj | edytuj kod]

Punkt konstrukcyjny skoczni wynosił 38 m, zaś wysokość wieży startowej 35 m. Długość najwyższego tarasu rozbiegowego wynosiła 55,5 m, a wybiegu – 70 m. W sumie całkowita wysokość skoczni wynosiła 54 m, a długość – 120 m. Zawody mogło oglądać ok. 7000 widzów[1].

Skocznia często nazywana była Skarpą od położenia na Skarpie warszawskiej[3]. Na terenie skoczni znajdowała się wyłożona igelitem rampa, która służyła do tymczasowego "umieszczania" mniejszej skoczni. Rampę mocowano na zeskoku, początkujący skoczkowie rozpoczynali najazd na buli, bezpośrednio na igelicie[3].

Za najdłuższy skok w historii obiektu często uznaje się osiągnięcie Janusza Dudy – 48 m, zaś jako oficjalny rekord podaje się skok Antoniego Łaciaka na odległość 40,5 m[2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Radek Molenda: Skocznia widmo. Tygodnik "Idziemy", 2010-01-03. [dostęp 2011-09-14].
  2. 2,0 2,1 2,2 Adrian Dworakowski: Przewodnik po polskich skoczniach 2009 (pol.). Skijumping.pl, 2009-05-15. [dostęp 2012-01-16].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 Skocznia narciarska (pol.). Warszawikia. [dostęp 2012-01-16]. (Autorzy strony), licencja CC-BY-SA 3.0