Gazeta Wyborcza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Disambig.svg Na tę stronę wskazuje przekierowanie z „Wysokie Obcasy”. Zobacz też: Wysokie obcasy – film Pedro Almodóvara.
Gazeta Wyborcza
Gazeta.png
Częstotliwość dziennik
Kraj Polska 
Adres Warszawa, ul. Czerska 8/10
Wydawca Agora SA
Rodzaj czasopisma społeczno-polityczny
Pierwsze wydanie 8 maja 1989
Redaktor naczelny Adam Michnik
(od 8 maja 1989)
Średnia sprzedaż (styczeń 2014) 208 968[1] egz.
ISSN 0860-908X
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona internetowa czasopisma
Siedziba główna w Warszawie

Gazeta Wyborcza” (oficjalny skrót GW) – wysokonakładowy, ogólnopolski dziennik społeczno-polityczny wydawany w Warszawie od 8 maja 1989 przez koncern mediowy Agora S.A.. „Gazeta Wyborcza” powstała na podstawie uzgodnień Okrągłego Stołu, początkowo jako organ prasowy NSZZ „Solidarność”, a po zerwaniu współpracy ze związkiem – jako niezależna gazeta. Redaktorem naczelnym pisma jest Adam Michnik.

Historia[edytuj | edytuj kod]

„Gazeta Wyborcza” powstała zgodnie z uzgodnieniami Okrągłego Stołu[2][3], jako dziennik mający reprezentować solidarnościową opozycję w czasie kampanii wyborczej przed wyborami parlamentarnymi. Początkowo pismo miało nosić nazwę „Gazeta Codzienna”, zaś przymiotnik „Wyborcza” miał funkcjonować tylko w czasie kampanii wyborczej[4]. Pierwszy 8-stronicowy numer ukazał się 8 maja 1989 w nakładzie 150 tys. egzemplarzy[5]. Przygotowało go 20 dziennikarzy – większość z nich było wcześniej związanych z podziemnym „Tygodnikiem Mazowsze”; redaktorem naczelnym został Adam Michnik, który przekonał do swojej kandydatury Lecha Wałęsę i został przez niego mianowany na tę funkcję[6][7]. Dziennik, występując wówczas jako pismo całego ruchu obywatelskiego, uzyskał bardzo dużą liczbę czytelników[7].

Po obradach Okrągłego Stołu w czasie tzw. kryzysu prezydenckiego 3 lipca 1989 na łamach „Gazecie Wyborczej” ukazał się artykuł Adama Michnika zatytułowany Wasz prezydent, nasz premier, w którym autor opowiedział się za wyborem prezydenta z rekomendacji PZPR i jednoczesnym powierzeniem misji utworzenia rządu przedstawicielowi solidarnościowej opozycji[8] postulując „sojusz demokratycznej opozycji z reformatorskim skrzydłem obozu władzy”[9]. Propozycja została skrytykowana przez przedstawicieli strony solidarnościowej[10]. Tydzień później, 12 lipca 1989 Adam Michnik, pełniąc równolegle stanowiska redaktora naczelnego GW, prowadził rozmowy polityczno-organizacyjne w Wydziale Zagranicznym KC KPZR w Moskwie z jego szefem, Jurijem Graczowem[10].

Od drugiej połowy 1989 środowisko skupione w redakcji GW sympatyzowało z rządem Tadeusza Mazowieckiego, a jednocześnie było w konflikcie z przedstawicielami „Tygodnika Solidarność”[11]. W powiązaniu z tym w 1990 wybuchł konflikt polityczny, tzw. wojna na górze, zaś za głównego ideologa uczestniczącej w niej strony uznawany był redaktor naczelny dziennika, Adam Michnik w opozycji do Lecha Wałęsy (który był ówczesnym przewodniczącym NSZZ „Solidarność”). We wrześniu 1990 Komisja Krajowa „Solidarności” podjęła uchwałę zmierzającą do odebrania „Gazecie Wyborczej” prawa do zamieszczania przy winiecie znaczka „Solidarności” z uwagi na „tendencyjność artykułów, które mają na celu zdyskredytowanie, jak i również ośmieszenie przewodniczącego kol. Lecha Wałęsę” oraz dlatego, że „Gazeta nie jest organem informacyjnym »S«, tylko spółką prywatną”[12]. W wyniku tego dziennik utracił prawo do posługiwania się logo związku i hasłem Nie ma wolności bez Solidarności. Ponadto Wałęsa zażądał dymisji Michnika (od lipca 1990 należącego do partii ROAD) z funkcji redaktora naczelnego, który po tym faktycznie ustąpił z posady, lecz jego ustąpienie nie zostało przyjęte przez członków redakcji, w związku z czym pozostał na stanowisku[13]. Z redakcji odeszła grupa wcześniejszych opozycjonistów, związanych z Lechem Wałęsą w wyniku uwidocznienia się sporu w ramach redakcji z grupą środowiska postsolidarnościowego reprezentującego inne poglądy[14].

W czasie kampanii przed wyborami prezydenckimi 1990 redakcja dziennika sympatyzowała z kandydującym Tadeuszem Mazowieckim i prowadziła negatywną kampanię wymierzoną w Lecha Wałęsę, czego przejawem był artykuł Adama Michnika pt. „Dlaczego nie oddam głosu na Lecha Wałęsę”[15].

W kolejnych latach działalności publikacje dziennikarzy „Gazety Wyborczej” stanowiły przyczynek do ujawnienia wydarzeń społeczno-politycznych w Polsce, w tym afer. Dziennik rozpoczął śledztwo dziennikarskie w sprawie tzw. afery żelatynowej z 1997 – przekrętu monopolistycznego z udziałem przedsiębiorcy Kazimierza Grabka[16]. Artykuł Pawła Smoleńskiego na łamach dziennika z 27 grudnia 2002 pt. „Ustawa za łapówkę czyli przychodzi Rywin do Michnika” stał się początkiem tzw. afery Rywina[17] (w tej sprawie działała sejmowa Komisja śledcza), która zakończyła się kompromitacją rządzącego Sojuszu Lewicy Demokratycznej[18] i jednocześnie podważyła wiarygodność „Gazety Wyborczej” z uwagi na kilkumiesięczną zwłokę redakcji w ujawnieniu afery oraz wielokrotne odmowy Michnika udzielenia odpowiedzi na pytania przed komisją śledczą[19]. Za przyczyną artykułu w dzienniku z 23 stycznia 2002 została ujawniona tzw. afera „łowców skór”, dotycząca zabijania pacjentów przez pracowników łódzkiego pogotowia ratunkowego i sprzedaży informacji o zgonach zakładom pogrzebowym. Po publikacji z 5 kwietnia 2004 zapoczątkowana została tzw. afera Orlenu, związana z zatrzymaniem 7 lutego 2002 przez UOP prezesa PKN Orlen Andrzeja Modrzejewskiego (do wyjaśnienia afery została powołałana sejmowa komisja śledcza). W wyniku artykułu z 4 grudnia 2006 pt. „Praca za seks w Samoobronie” autorstwa Marcina Kąckiego wybuchła tzw. seksafera w Samoobronie w odniesieniu do rzekomych zachowań niektórych działaczy partii Samoobrona RP.

W latach 90. średni nakład wynosił 500 tys. egzemplarzy, a w wydaniach świątecznych dochodził do 1 miliona[20]. Pod koniec 2008 średnia sprzedaż gazety wynosiła 388 tys. egzemplarzy, co dawało jej drugie miejsce za dziennikiem „Fakt[21]. W kwietniu 2013 średnia sprzedaż w stosunku do roku 2008 spadła o ponad 54% i wynosiła 210 164 egzemplarzy (łącznie z wydaniem elektronicznym)[22].

W marcu 2002 uroczyście otwarto nową siedzibę gazety przy ulicy Czerskiej – budynek otrzymał sześć nagród branżowych[23]. Od 2003 hasło „Gazety” brzmi Nam nie jest wszystko jedno.

Codzienne wydania lokalne[edytuj | edytuj kod]

Redakcja w Bydgoszczy, znajdująca się w modernistycznej kamienicy Carla Meinhardta
Łódzka redakcja – siedziba przy ul. Sienkiewicza 72
Siedziba redakcji wrocławskiego wydania, Plac Solny we Wrocławiu
Siedziba redakcji poznańskiego wydania, ul. 27 Grudnia, Poznań
  • wydanie białostockie („Gazeta Wyborcza Białystok”) – Białystok
  • wydanie bielskie – („GW Bielsko-Biała”) – Bielsko-Biała
  • wydanie bydgoskie („GW Bydgoszcz”) – Bydgoszcz
  • wydanie częstochowskie („GW Częstochowa”) – Częstochowa
  • wydanie katowickie („GW Katowice”) – Katowice
  • wydanie kieleckie – („GW Kielce”) – Kielce
  • wydanie krakowskie („GW Kraków”) – Kraków
  • wydanie lubelskie („GW Lublin”) – Lublin
  • wydanie łódzkie („GW Łódź”) – Łódź
  • wydanie olsztyńskie („GW Olsztyn”) – Olsztyn
  • wydanie opolskie („GW Opole”) – Opole
  • wydanie płockie („GW Płock”) – Płock
  • wydanie poznańskie („GW Poznań”) – Poznań
  • wydanie radomskie („GW Radom”) – Radom
  • wydanie rzeszowskie („GW Rzeszów”) – Rzeszów
  • wydanie szczecińskie („GW Szczecin”) – Szczecin
  • wydanie toruńskie („GW Toruń”) – Toruń
  • wydanie trójmiejskie („GW Trójmiasto”) – Gdańsk, Gdynia, Sopot
  • wydanie warszawskie („Gazeta Stołeczna”) – Warszawa
  • wydanie wrocławskie („GW Wrocław”) – Wrocław
  • wydanie zielonogórsko-gorzowskie („GW Zielona Góra-Gorzów Wielkopolski”) – Zielona Góra, Gorzów Wielkopolski

Cotygodniowe dodatki tematyczne[edytuj | edytuj kod]

  • poniedziałek: „Gazeta Praca”, „Gazeta Sport, Ludzie i Pieniądze”, „Ale Historia”
  • wtorek: „Gazeta Komunikaty”, „Gazeta Komputer” (tylko w wydaniu stołecznym)
  • środa: „Gazeta Dom”, „Gazeta Nieruchomości” (w 13 wydaniach lokalnych)
  • czwartek: „Duży Format” (od marca 1993, początkowo jako Magazyn)
  • piątek: „Gazeta Telewizyjna”, „Gazeta Co Jest Grane”, „Teatry” (tylko w wydaniu stołecznym), „Supermarket” (tylko w wydaniach: łódzkim i trójmiejskim), „Wieża Ciśnień” (tylko w wydaniu wrocławskim), „Komiksowo” (wydawany do 2004)
  • sobota: „Gazeta Turystyka”, „Gazeta Wysokie Obcasy” (tematyka związana z kobietami, od 3 kwietnia 1999), „Gazeta Książki” (raz w miesiącu w wydaniu stołecznym), „Zdrowie i Uroda” (raz w miesiącu)

Poza codziennymi dodatkami gazeta wydaje także serie tematyczne, wydawnictwa książkowe, płyty itp. Z gazetą związana jest Biblioteka Gazety Wyborczej.

Internet[edytuj | edytuj kod]

Od marca 1995 GW prowadzi własną witrynę informacyjną w Internecie. Na jej bazie w 2001 powstał portal Gazeta.pl. W 2006 z portalu wydzielono serwis Wyborcza.pl, który stał się oficjalną internetową witryną gazety. Od lutego 2009 redaktorem naczelnym Wyborcza.pl jest Edward Krzemień[24].

Inicjatywy[edytuj | edytuj kod]

„Gazeta Wyborcza” jest współorganizatorem inicjatyw oraz akcji społecznych, m.in.:

  • konkursu „Grasz o staż” dla studentów ostatnich lat oraz absolwentów (we współpracy z PricewaterhouseCoopers),
  • akcji „Rodzić po Ludzku” promującej podnoszenie standardów w opiece położniczej w szpitalach (we współpracy z fundacją o tej samej nazwie),
  • akcji „Szkoła z Klasą” promującej podnoszenie jakości w oświacie.
  • akcji „Polacy OdWagi!”, jest to akcja zdrowego odchudzania.
  • jako pierwsza ogólnokrajowa gazeta w Polsce w dodatku regionalnym (katowickim) wydrukowała 13.02.2009 na pierwszej stronie artykuł po śląsku („Ślabikorz dla Ślůnzokůw”)[25].

Człowiek Roku[edytuj | edytuj kod]

Od 1999 redakcja przyznaje tytuł Człowieka Roku. Laureatami byli: Václav Havel, George Soros, Siergiej Kowaliow, Joschka Fischer, Günter Verheugen, Bronisław Geremek, Javier Solana, Zbigniew Brzeziński, Józef Życiński, Andrzej Wajda, Władysław Bartoszewski i Richard von Weizsäcker. W 2009 r. laureatem został Tadeusz Mazowiecki dodatkowo wyróżniony tytułem Człowieka 20-lecia Gazety Wyborczej. Ostatnią laureatką z 2013 została Yoani Sánchez.

Polka Roku[edytuj | edytuj kod]

Polka Roku – coroczna nagroda przyznawana w plebiscycie czytelników „Wysokich Obcasów” (dodatek do „Gazety Wyborczej”). Czytelnicy głosują mejlowo lub listownie, wybierając spośród kandydatek nominowanych w kilku kategoriach. Oddanie głosu wymaga kilkuzdaniowego uzasadnienia. W roku 2008 były to następujące kategorie: polityka i społeczeństwo, media i show biznes, nauka, sztuka, sport, mistrzyni życia. Równolegle do Polki Roku wybierany jest Szkodnik Roku (w latach 2006 i 2007 – Szowinista Roku).

Plebiscyt jest kontynuacją wcześniejszych plebiscytów: „Polka idolka” (za rok 2003) i „Kobieta Roku” (za rok 2005).

Laureatki nagrody

Zespół redakcyjny[edytuj | edytuj kod]

Dziennikarze

Felietoniści

Byli dziennikarze „Gazety Wyborczej”

Nakład i sprzedaż[edytuj | edytuj kod]

Średni nakład jednorazowy (niebieski), całkowite rozpowszechnianie płatne (zielony) i sprzedaż ogółem (różowy)[31][32]

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Kontrowersje wokół „Gazety Wyborczej” obracają się wobec zerwania organu „Solidarności” z dziedzictwem związku, jak również zaangażowania politycznego jej redakcji. Adam Michnik mawiał o gazecie: „Ja jej przecież nie redaguję, ja tam jestem raczej politycznym komisarzem niż redaktorem. Redagują moi koledzy i koleżanki”[14]. Publicystyka „Gazety Wyborczej” była przedmiotem ostrych polemik z innymi pismami i ośrodkami opiniotwórczymi w kraju oraz publikacji książkowych. Krytykę środowiska GW podjęli byli jej dziennikarze, którzy odeszli z redakcji: Stanisław Remuszko[33], w tym w książce Gazeta Wyborcza. Początki i okolice (kalejdoskop) (1999)[34] i Michał Cichy, wskazujący na postępowanie redakcji gazety[35]. Leszek Żebrowski opublikował książkę pt. Paszkwil Wyborczej. Michnik i Cichy o Powstaniu Warszawskim (1995, wydanie rozszerzone 2013), stanowiącą odpowiedź na jego zdaniem artykuł zniesławiający powstanie warszawskie, który ukazał się na łamach „Gazecie Wyborczej”[36][37]. Szerszej krytyki środowiska GW dokonali pisarze w swoich publikacjach książkowych: Rafał A. Ziemkiewicz w książce Michnikowszczyzna. Zapis choroby (2006), dokonujący krytyki redaktora naczelnego A. Michnika i środowiska otaczającego go[38] i opisujący zagadnienie wykorzystywania „Gazety Wyborczej” jako „narzędzia politycznego”[39] oraz Waldemar Łysiak w książce Rzeczpospolitą kłamców – Salon (2004)[40]. Również z powodu krytyki działalności Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego jej były prezes Bogdan Święczkowski doniósł o rzekomych przeinaczeniach do prokuratury, jednak śledztwo umorzono z powodu niskiej szkodliwości społecznej[41].

Wątpliwości budził udział w składzie redakcyjnym „Gazety Wyborczej” publicystów i dziennikarzy podejrzewanych bądź uznanych za tajnych współpracowników z czasów PRL. Podnoszona była sprawa rzekomej współpracy Andrzeja Szczypiorskiego ze Służbą Bezpieczeństwa PRL[42][43][44]. Spektakularny był przypadek Lesława Maleszki ps. Ketman, który był współpracownikiem SB, o czym wiedzieli szefowie „Gazety”[45], po czym nadal był publikującym pracownikiem redakcji[46] i według przedstawicieli dziennika miał pozostawać jej dziennikarzem do 2008[47][48].

Dziennikarze publikujący na łamach takich mediów, jak wPolityce.pl, „Nasz Dziennik” i „Gazeta Polska” zarzucali redakcji „Gazety Wyborczej” antyklerykalizm[49], a także sprzeciw wobec lustracji, dekomunizacji[50], a nawet sprzyjanie szeroko pojętym postkomunistom[51]. Ponadto ze względu na nieprecyzyjność sformułowań i danych zawartych w dzienniku był on krytykowany także przez instytucje (np. Uniwersytet Jagielloński)[52], a gazecie zarzucano m.in. niepublikowanie wyników sondaży (w 1990 ukazujących gorszy wynik T. Mazowieckiego wobec L. Wałęsy)[15]) i przekręcanie wyników sondaży[53]. Po 2010 media popierające Zespół Parlamentarny ds. Zbadania Przyczyn Katastrofy Tu-154M z 10 kwietnia 2010 roku krytykowały wymierzone w ten zespół publikacje ze strony redakcji na temat katastrofy polskiego Tu-154 w Smoleńsku[54][55][56][57]. Ze względu na zarzuty wobec stowarzyszenia Wiara Lecha dotyczące jego czynów przestępczych[58][59] kibice Lecha Poznań wszczęli bojkot przeciwko Agorze SA[60][61][62], ostatecznie jednak stowarzyszenie podjęło decyzję o samolikwidacji na dzień 31 grudnia 2013[63].

Ciepło o „Gazecie Wyborczej” z okazji jej jubileuszu 20-lecia w 2009 roku wypowiedział się natomiast Jerzy Baczyński:

Jeśli przez prawie dwie dekady udało się Polakom utrzymać konsens wokół podstawowych strategicznych celów: wejścia do NATO i do Unii Europejskiej, przyjaznego ułożenia stosunków z sąsiadami, budowy liberalnej gospodarki i otwartego, solidarnego społeczeństwa – to w znacznej mierze dzięki skuteczności „Gazety” w kształtowaniu opinii publicznej[64].

W 2012 Instytut Monitorowania Mediów umiejscowił „Gazetę Wyborczą” na pierwszym miejscu na liście najbardziej opiniotwórczych mediów w Polsce[65]. We wrześniu 2013 roku „Gazeta Wyborcza” była według tego instytutu drugim najbardziej opiniotwórczym medium w Polsce – po „Rzeczpospolitej[66].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. „Fakt” liderem sprzedaży kioskowej. „Super Express” ucieka „Gazecie Wyborczej” (pol.). wirtualnemedia.pl, 7 marca 2014. [dostęp 2014-03-11].
  2. Ustalenia Okrągłego Stołu: „Gazeta Wyborcza” (pol.). wp.pl, 2004-02-06. [dostęp 2013-06-10].
  3. Aleksandra Hausner: Obrady Okrągłego Stołu (pol.). wp.pl, 2094-04-23. [dostęp 2013-06-10].
  4. Newsweek: Okrągły Stół, czyli gra o Polskę.
  5. Dudek 2013 ↓, s. 36.
  6. Anna Machcewicz. Historia sentymentalna. „Gazeta Wyborcza” w latach 1989-1990. „Więź”, s. 136, 1995. 
  7. 7,0 7,1 Dudek 2013 ↓, s. 37.
  8. Karpiński 2001 ↓, s. 63.
  9. Dudek 2013 ↓, s. 51.
  10. 10,0 10,1 Dudek 2013 ↓, s. 53.
  11. Dudek 2013 ↓, s. 106.
  12. Wałęsa odbiera nam znaczek (pol.). wyborcza.pl, 2009-05-07. [dostęp 2013-06-10].
  13. Dudek 2013 ↓, s. 115.
  14. 14,0 14,1 Z piaskownicy na giełdę. Kulisy powstania potęgi „Gazety Wyborczej” (pol.). rebelya.pl, 2012-03-23. [dostęp 2013-06-10].
  15. 15,0 15,1 Dudek 2013 ↓, s. 125.
  16. Tomasz Gruszecki: Kwaśny smak żelatyny. W: Rzeczpospolita [on-line]. 1998-03-07. [dostęp 2013-11-03].
  17. Dudek 2013 ↓, s. 487-494.
  18. Śledztwo w sprawie afery Rywina. W: Rzeczpospolita [on-line]. rp.pl, 2013-01-10. [dostęp 2013-11-03].
  19. Dudek 2013 ↓, s. 490-491.
  20. Kultura, nauka, media. Rynek prasowy w Polsce. Ministerstwo Spraw Zagranicznych.
  21. Dane ogólnodostępne Związku Kontroli Dystrybucji Prasy. Teleskop Online, grudzień 2008.
  22. Dane za kwiecień 2013 ze strony Związku Kontroli Dystrybucji Prasy. kwiecień 2013.
  23. Agora.pl „Nasza siedziba”, 5 listopada 2006.
  24. Edward Krzemień redaktorem naczelnym Wyborcza.pl.
  25. Pierwsza strona dodatku katowickiego z 13 lutego 2009, bi.gazeta.pl, [dostęp 11 czerwca 2009].
  26. Pełne wyniki plebiscytu. Gazeta Wyborcza, 3 stycznia 2004. [dostęp 08.03.2009].
  27. Dariusz Zaborek: Ewa Błaszczyk – Polka Roku 2006. Gazeta Wyborcza, 19 marca 2007. [dostęp 08.03.2009].
  28. Polka 2007. Gazeta Wyborcza, 7 stycznia 2008. [dostęp 08.03.2009].
  29. Polka 2008. Gazeta Wyborcza, 3 marca 2009. [dostęp 08.03.2009].
  30. Polka 2009. Gazeta Wyborcza, 6 marca 2010. [dostęp 07.03.2010].
  31. Wirtualnemedia.pl: „Gazeta Wyborcza” notuje najniższą sprzedaż w historii (dane za 18 lat), 2012-05-07.
  32. Wirtualnemedia.pl: Najmniejsza w historii sprzedaż „Gazety Wyborczej”, 2012-04-06.
  33. W jaki sposób gazeta opozycyjna stała się „Wyborczą” (pol.). nczas.com, 2009-02-26. [dostęp 2013-06-10].
  34. Gazeta Wyborcza. Początki i okolice, Oficyna Wydawnicza „Volumen”, 2003 ISBN 83-7233-091-3.
  35. Wojna pokoleń przy użyciu „cyngli” (pol.). dziennik.pl, 2009-02-20. [dostęp 2013-06-10].
  36. Zapowiedź wydawnictwa Capital - "Paszkwil Wyborczej Leszek Żebrowski (pol.). ksiazka.net.pl, 2013-07-22. [dostęp 2013-11-12].
  37. "Paszkwil Wyborczej" - nowe wydanie książki Leszka Żebrowskiego. "Teksty Michnika i Cichego możemy uznać za początek zmasowanej kampanii antypolskiej" (pol.). wpolityce.pl, 2013-08-05. [dostęp 2013-11-12].
  38. Michnikowszczyzna. Zapis choroby (pol.). onet.pl. [dostęp 2013-06-10].
  39. Rafał Ziemkiewicz, „Michnikowszczyzna. Zapis Choroby”, rozdział „Ludzie honoru”.
  40. Wilczy salon. Marcin Łuczyński: Waldemar Łysiak Rzeczpospolita kłamców (pol.). esensja.pl. [dostęp 2013-06-10].
  41. "Gazeta Wyborcza" ujawniła tajne informacje ABW. Śledztwo umorzono. W: Wprost [on-line]. 2012-03-22. [dostęp 2013-11-15].
  42. Czy w Gazecie Wyborczej są tajni współpracownicy? (pol.). wirtualnapolonia.com, 2010-10-28. [dostęp 2013-06-10].
  43. Waldemar Łysiak, Gazeta Polska” nr 7, 14 lutego 2007.
  44. Krzysztof Tarka: Tajemnica Szczypiorskiego. „Newsweek Polska” nr 19/06. [dostęp 10 czerwca 2013].
  45. Maleszka, TW „Ketman”, odchodzi z „Wyborczej”! (pol.). pardon.pl, 2008-06-20. [dostęp 2013-06-10].
  46. Maleszka pisał pod pseudonimem w „Gazecie Wyborczej” (pol.). rp.pl, 2008-06-29. [dostęp 2013-06-10].
  47. Redaktorzy naczelni „Gazety Wyborczej”: Maleszka już nie pracuje w „Wyborczej”. gazeta.pl, 2008-06-20. [dostęp 10 czerwca 2013].
  48. Agent SB odszedł z „Wyborczej” przez film? (pol.). interia.pl, 2008-06-23. [dostęp 2013-06-10].
  49. Abp Michalik o „Gazecie Wyborczej”: Od dawna widzimy, że jest to gazeta antyklerykalna. „Media muszą mieć sumienie” (pol.). wpolityce.pl, 2012-04-25. [dostęp 2013-06-10].
  50. Piotr Bączek: Medialny układ Okrągłego Stołuv. 2012-07-07. [dostęp 2013-11-15].
  51. Dorota Kania, Jerzy Targalski. Michnik, terroryści i Moskwa. „Gazeta Polska”. 46, 2013. 
  52. List otwarty do Redaktora Naczelnego Gazety Wyborczej w Krakowie (pol.). uj.edu.pl, 2010-10-15. [dostęp 2013-06-10].
  53. Manipulacja „Gazety Wyborczej” w wynikach sondażu? (pol.). wiadomosci24.pl, 2006-06-29. [dostęp 2013-06-10].
  54. Macierewicz: artykuł „Gazety Wyborczej” to manipulacja (pol.). wprost.pl, 2012-11-16. [dostęp 2013-06-10].
  55. Makabryczne kłamstwo „Wyborczej” (pol.). wpolityce.pl, 2012-11-27. [dostęp 2013-06-10].
  56. „To kłamstwo Gazety Wyborczej”. Macierewicz pozywa Michnika (pol.). polskieradio.pl, 2013-04-08. [dostęp 2013-06-10].
  57. Manipulacja tygodnia – stenogramy z 10 kwietnia według „Gazety Wyborczej” (pol.). solidarni2010.pl, 2011-01-21. [dostęp 2013-06-10].
  58. Piotr Żytnicki: Jak Wiara Lecha zmalowała "litewskiego chama". W: Gazeta Wyborcza [on-line]. wyborcza.pl, 2013-09-11. [dostęp 2013-11-15].
  59. Piotr Żytnicki: Tak Wiara Lecha terroryzuje w niższej lidze. W: Gazeta Wyborcza [on-line]. wyborcza.pl, 2012-11-23. [dostęp 2013-11-15].
  60. Bojkot i zerwana współpraca z Wyborczą! (pol.). lech24.com, 2010-03-30. [dostęp 2013-06-10].
  61. Kibice Lecha bojkotują Gazetę Wyborczą (pol.). sportowefakty.pl, 2010-03-31. [dostęp 2013-06-10].
  62. Kibice piłkarscy wciąż bojkotują Agorę (pol.). wirtualnemedia.pl, 2010-05-11. [dostęp 2013-06-10].
  63. Stowarzyszenie kibiców Wiara Lecha kończy działalność!. Sport.pl, 2013-08-26. [dostęp 2013-11-15].
  64. Jerzy Baczyński: Gazeta zwana wyborczą. W: Polityka [on-line]. polityka.pl, 2009-05-11. [dostęp 2013-11-15].
  65. Najbardziej opiniotwórcze polskie media w 2012 roku. Instytut Monitorowania Mediów, luty 2013. [dostęp 2013-11-15].
  66. Rzeczpospolita najbardziej opiniotwórcza, w mediach najczęściej o polityce. Instytut Monitorowania Mediów, 2013-10-25. [dostęp 2013-11-03].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]