Gazeta Wyborcza
| Gazeta Wyborcza | |
|---|---|
 |
|
| Częstotliwość | dziennik |
| Kraj | Polska  |
| Adres | Warszawa, ul. Czerska 8/10 |
| Wydawca | Agora SA |
| Rodzaj czasopisma | społeczno-polityczny |
| Pierwsze wydanie | 8 maja 1989 |
| Redaktor naczelny | Adam Michnik (od 8 maja 1989) |
| Średnia sprzedaż | 305 861 (2011)[1] egz. |
| Format | compact/tabloid |
| ISSN | 0860-908X |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
| Strona internetowa czasopisma | |
Gazeta Wyborcza (oficjalny skrót GW) – wysokonakładowy, ogólnopolski dziennik społeczno-polityczny, wydawany w Warszawie nieprzerwanie od 8 maja 1989 r. przez koncern medialny Agora S.A..
Spis treści |
Historia [edytuj]
"Gazeta Wyborcza" powstała zgodnie z uzgodnieniami Okrągłego Stołu, jako dziennik mający reprezentować solidarnościową opozycję w czasie kampanii przed wyborami do Sejmu Kontraktowego. Początkowo pismo miało nosić nazwę "Gazeta Codzienna", zaś przymiotnik "Wyborcza" miał funkcjonować tylko w czasie kampanii wyborczej[2]. Pierwszy 8-stronicowy numer ukazał się 8 maja 1989 w nakładzie 150 tys. egzemplarzy. Przygotowało go 20 dziennikarzy – większość z nich było wcześniej związanych z podziemnym "Tygodnikiem Mazowsze".
W latach 90. średni nakład wynosił 500 tys. egzemplarzy, a w wydaniach świątecznych dochodził do 1 miliona[3]. Pod koniec 2008 średnia sprzedaż gazety wynosiła 388 tys. egzemplarzy, co dawało jej drugie miejsce za dziennikiem "Fakt"[4].
Od momentu założenia pisma jego redaktorem naczelnym jest Adam Michnik. Zespół redakcyjny "Gazety" w szczytowym okresie stanowiło 780 dziennikarzy w całym kraju i 5 korespondentów za granicą[potrzebne źródło].
We wrześniu 1990, w wyniku coraz większych podziałów w dawnym obozie "Solidarności", Lech Wałęsa – wówczas przewodniczący NSZZ "S" – odebrał gazecie prawo do posługiwania się logo związku i hasłem Nie ma wolności bez Solidarności.
Publicystyka GW była przedmiotem ostrych polemik z innymi pismami i ośrodkami opiniotwórczymi w kraju oraz publikacji książkowych. Książka Michnikowszczyzna. Zapis choroby opisuje zagadnienie wykorzystywania "Gazety Wyborczej" jako "narzędzia politycznego"[5]. W podobnym tonie ukazywały się także książki i wypowiedzi Waldemara Łysiaka[6]. Krytycznie o "GW" wypowiadali się też jej byli pracownicy i redaktorzy, m.in. Stanisław Remuszko ("Gazeta Wyborcza. Początki i okolice"[7]) i Michał Cichy[8].
W marcu 2002 uroczyście otwarto nową siedzibę gazety przy ulicy Czerskiej – budynek otrzymał sześć nagród branżowych[9]. Od 2003 hasło "Gazety" brzmi Nam nie jest wszystko jedno.
Codzienne wydania lokalne [edytuj]
- wydanie białostockie ("Gazeta Wyborcza Białystok") – Białystok
- wydanie bielskie – ("GW Bielsko-Biała") – Bielsko-Biała
- wydanie bydgoskie ("GW Bydgoszcz") – Bydgoszcz
- wydanie częstochowskie ("GW Częstochowa") – Częstochowa
- wydanie katowickie ("GW Katowice") – Katowice
- wydanie kieleckie – ("GW Kielce") – Kielce
- wydanie krakowskie ("GW Kraków") – Kraków
- wydanie lubelskie ("GW Lublin") – Lublin
- wydanie łódzkie ("GW Łódź") – Łódź
- wydanie olsztyńskie ("GW Olsztyn") – Olsztyn
- wydanie opolskie ("GW Opole") – Opole
- wydanie płockie ("GW Płock") – Płock
- wydanie poznańskie ("GW Poznań") – Poznań
- wydanie radomskie ("GW Radom") – Radom
- wydanie rzeszowskie ("GW Rzeszów") – Rzeszów
- wydanie szczecińskie ("GW Szczecin") – Szczecin
- wydanie toruńskie ("GW Toruń") – Toruń
- wydanie trójmiejskie ("GW Trójmiasto") – Gdańsk, Gdynia, Sopot
- wydanie warszawskie ("Gazeta Stołeczna") – Warszawa
- wydanie wrocławskie ("GW Wrocław") – Wrocław
- wydanie zielonogórsko-gorzowskie ("GW Zielona Góra-Gorzów Wielkopolski") – Zielona Góra, Gorzów Wielkopolski
Cotygodniowe dodatki tematyczne [edytuj]
- poniedziałek: „Gazeta Praca”, „Gazeta Sport, Ludzie i Pieniądze”, „Ale Historia"
- wtorek: „Gazeta Komunikaty”, „Gazeta Komputer” (tylko w wydaniu stołecznym)
- środa: „Gazeta Dom”, „Gazeta Nieruchomości” (w 13 wydaniach lokalnych)
- czwartek: „Duży Format” (od marca 1993, początkowo jako Magazyn)
- piątek: „Gazeta Telewizyjna”, „Gazeta Co Jest Grane”, „Teatry” (tylko w wydaniu stołecznym), „Supermarket” (tylko w wydaniach: łódzkim i trójmiejskim), „Wieża Ciśnień” (tylko w wydaniu wrocławskim), „Komiksowo” (wydawany do 2004)
- sobota: „Gazeta Turystyka”, „Gazeta Wysokie Obcasy” (tematyka związana z kobietami, od 3 kwietnia 1999), „Gazeta Książki” (raz w miesiącu w wydaniu stołecznym), „Zdrowie i Uroda” (raz w miesiącu)
Poza codziennymi dodatkami gazeta wydaje także serie tematyczne, wydawnictwa książkowe, płyty itp. Z gazetą związana jest Biblioteka Gazety Wyborczej.
Internet [edytuj]
Od marca 1995 GW prowadzi własną witrynę informacyjną w Internecie. Na jej bazie w 2001 powstał portal Gazeta.pl. W 2006 z portalu wydzielono serwis Wyborcza.pl, który stał się oficjalną internetową witryną gazety. Od lutego 2009 redaktorem naczelnym Wyborcza.pl jest Edward Krzemień[10].
Inicjatywy [edytuj]
Gazeta Wyborcza jest współorganizatorem inicjatyw oraz akcji społecznych, m.in.:
- konkursu "Grasz o staż" dla studentów ostatnich lat oraz absolwentów (we współpracy z PricewaterhouseCoopers),
- akcji "Rodzić po Ludzku" promującej podnoszenie standardów w opiece położniczej w szpitalach (we współpracy z fundacją o tej samej nazwie),
- akcji "Szkoła z Klasą" promującej podnoszenie jakości w oświacie.
- akcji "Polacy OdWagi!", jest to akcja zdrowego odchudzania.
- jako pierwsza ogólnokrajowa gazeta w Polsce w dodatku regionalnym (katowickim) wydrukowała 13.02.2009 na pierwszej stronie artykuł po śląsku ("Ślabikorz dla Ślůnzokůw")[11].
Człowiek Roku [edytuj]
Od 1999 redakcja przyznaje tytuł Człowieka Roku. Laureatami byli: Václav Havel, George Soros, Siergiej Kowaliow, Joschka Fischer, Günter Verheugen, Bronisław Geremek, Javier Solana, Zbigniew Brzeziński, Józef Życiński, Andrzej Wajda, Władysław Bartoszewski i Richard von Weizsäcker. W 2009 r. laureatem został Tadeusz Mazowiecki dodatkowo wyróżniony tytułem Człowieka 20-lecia Gazety Wyborczej. Ostatnim laureatem z 2012 jest Tadeusz Konwicki.
Polka Roku [edytuj]
Polka Roku – coroczna nagroda przyznawana w plebiscycie czytelników "Wysokich Obcasów" (dodatek do "Gazety Wyborczej"). Czytelnicy głosują mejlowo lub listownie, wybierając spośród kandydatek nominowanych w kilku kategoriach. Oddanie głosu wymaga kilkuzdaniowego uzasadnienia. W roku 2008 były to następujące kategorie: polityka i społeczeństwo, media i show biznes, nauka, sztuka, sport, mistrzyni życia. Równolegle do Polki Roku wybierany jest Szkodnik Roku (w latach 2006 i 2007 – Szowinista Roku).
Plebiscyt jest kontynuacją wcześniejszych plebiscytów: "Polka idolka" (za rok 2003) i "Kobieta Roku" (za rok 2005).
Laureatki [edytuj]
- 2003 – Jolanta Kwaśniewska (Polka idolka)[12]
- 2005 – Wiesława Dąbrowska, szwaczka, matka syjamskich bliźniaczek (Kobieta Roku)
- 2006 – Ewa Błaszczyk, aktorka[13]
- 2007 – Manuela Gretkowska, pisarka[14]
- 2008 – Anna Kornacka, przewodnicząca Partii Kobiet[15]
- 2009 – Magdalena Środa, etyk i filozof[16]
- 2010 – Henryka Krzywonos, działaczka opozycji z Gdańska
Zespół redakcyjny [edytuj]
Dziennikarze
|
Felietoniści |
Byli dziennikarze "Gazety Wyborczej"
Nakład i sprzedaż [edytuj]
Średni nakład jednorazowy (niebieski) i całkowite rozpowszechnianie płatne (zielony)[17]
| Miesiąc sprzedaży | Średni nakład jednorazowy | rozpowszechnianie płatne razem |
|---|---|---|
| luty 2011[18] | 427 427 egz. | 313 383 egz. |
| luty 2012[19] | 359 131 egz. | 266 930 egz. |
| luty 2013[20] | 310 299 egz. | 235 589 egz. |
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Sebastian Kucharski: Kilkuprocentowy spadek sprzedaży dzienników w 2011 roku. Press.pl, 2012-02-06. [dostęp 2012-03-12].
- ↑ Newsweek: Okrągły Stół, czyli gra o Polskę
- ↑ Kultura, nauka, media. Rynek prasowy w Polsce. Ministerstwo Spraw Zagranicznych.
- ↑ Dane ogólnodostępne Związku Kontroli Dystrybucji Prasy. Teleskop Online, grudzień 2008.
- ↑ Rafał Ziemkiewicz, "Michnikowszczyzna. Zapis Choroby", rozdział "Ludzie honoru"
- ↑ esej M. Łuczyńskiego "Wilczy salon"
- ↑ Gazeta Wyborcza. Początki i okolice, Oficyna Wydawnicza Volumen, 2003 ISBN 83-7233-091-3
- ↑ Wojna pokoleń przy użyciu "cyngli"
- ↑ Agora.pl "Nasza siedziba", 5 listopada 2006
- ↑ Edward Krzemień redaktorem naczelnym Wyborcza.pl
- ↑ Pierwsza strona dodatku katowickiego z 13 lutego 2009, bi.gazeta.pl, [dostęp 11 czerwca 2009]
- ↑ Pełne wyniki plebiscytu. Gazeta Wyborcza, 3 stycznia 2004. [dostęp 08.03.2009].
- ↑ Dariusz Zaborek: Ewa Błaszczyk – Polka Roku 2006. Gazeta Wyborcza, 19 marca 2007. [dostęp 08.03.2009].
- ↑ Polka 2007. Gazeta Wyborcza, 7 stycznia 2008. [dostęp 08.03.2009].
- ↑ Polka 2008. Gazeta Wyborcza, 3 marca 2009. [dostęp 08.03.2009].
- ↑ Polka 2009. Gazeta Wyborcza, 6 marca 2010. [dostęp 07.03.2010].
- ↑ Wirtualnemedia.pl: “Gazeta Wyborcza” notuje najniższą sprzedaż w historii (dane za 18 lat), 2012-05-07
- ↑ Wirtualnemedia.pl: Najmniejsza w historii sprzedaż “Gazety Wyborczej“, 2012-04-06
- ↑ Wirtualnemedia.pl: Najmniejsza w historii sprzedaż “Gazety Wyborczej“, 2012-04-06
- ↑ Wirtualnemedia.pl: „Rzeczpospolita” znów z największym spadkiem, „Fakt” liderem, 2013-04-05
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
|||||||||||||||||
