Stan (średniowiecze)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Stan, stacja, (gościtwa – na zachodnim Pomorzu) – w średniowieczu obowiązek utrzymania przejeżdżającego władcy, jego świty, dostojników i niższych urzędników, stanowiący powinność prawa książęcego.

W dobrach kościelnych ograniczony przywilejem łęczyckim 1180, następnie przez rozwój immunitetu, zanikł XIII-XIV w.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]