Starsky i Hutch (serial telewizyjny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Starsky i Hutch
Starsky and Hutch
Gatunek serialu kryminalny
Kraj produkcji Stany Zjednoczone
Oryginalny język angielski
Twórcy William Blinn
Główne role Paul Michael Glaser
David Soul
Antonio Fargas
Liczba odcinków 93
Liczba serii 4
Produkcja
Produkcja Spelling-Goldberg Productions
Muzyka Lalo Schifrina
Tom Scott
Mark Snow
Zdjęcia Ted D. Landon
Eduardo Ricci
Czas trwania odcinka 60 min.
Emisja
Stacja telewizyjna ABC
Lata emisji 19751979
Data premiery 30 kwietnia 1975
Portal Portal Seriale telewizyjne

Starsky i Hutchamerykański serial kryminalny z lat 70., który opowiada o przygodach dwójki policjantów, Davida Starsky’ego i Kena Hutcha. Serial był emitowany przez cztery sezony w latach 1975 – 1979, w telewizji ABC. W tym czasie powstały 92 odcinki i jeden 90-minutowy odcinek pilotowy.

W 2003 r. wydana została gra komputerowa Starsky i Hutch, a w 2004 pojawiła się kinowa wersja serialu z Benem Stillerem i Owenem Wilsonem w rolach głównych.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Fabuła i bohaterowie[edytuj | edytuj kod]

Akcja serialu rozgrywa się w latach 70. w fikcyjnym mieście Bay City w południowej Kalifornii. Główni bohaterowie to dwaj, na pozór niedobrani policjanci z wydziału zabójstw, którzy oprócz rozwiązywania kryminalnych zagadek, często też biorą udział w szalonych pościgach za przestępcami. Jeżdżą charakterystycznym czerwonym Fordem Gran Torino z białym paskiem na bokach. Auto ze względu na kolor nazywane było „pasiastym pomidorem”. Określenie to wymyślił w jednym z odcinków Hutch. Inną nazwą używaną mylnie przez fanów była „Zebra 3”. W rzeczywistości był to radiowy kod wywoławczy ich samochodu.

Najważniejsi bohaterowie:

  • David Michael Starsky (Paul Michael Glaser) – ciemnowłosy, pochodzący z Brooklynu były detektyw i weteran armii amerykańskiej, który po zakończeniu służby wstąpił do policji. Choć miewa od czasu do czasu wybuchowe nastroje, to potrafi być też dziecinny. Uwielbia hamburgery i hot dogi.
  • Kenneth „Hutch” Hutchinson (David Soul) – blondyn, pochodzi z Duluth w Minnesocie, jest partnerem Starsky’ego i jego zupełnym przeciwieństwem. Do życia podchodzi z większą rezerwą i częściej też używa rozumu. Wcześniej służył w marynarce wojennej.
  • Huggy Bear (Antonio Fargas) – dziwaczny informator, który jest głównym kontaktem ze światem przestępczym obu detektywów. Często ubiera się w ekstrawaganckie stroje, posiada duże poczucie humoru i prowadzi bar o nazwie Huggy Bear's, później zmieniony na The Pits. Ogromna popularność jaką cieszył się wśród widzów Huggy spowodowała, że producenci Spelling i Goldberg rozważali stworzenie dla niego osobnego serialu. Jeden z odcinków drugiej serii był pilotem proponowanego spin offu z Huggym i jego przyjacielem, byłym szeryfem Turquetem (Dale Robinette). Jednakże ten pomysł nie spodobał się widzom i dlatego serial nigdy nie powstał.
  • Kapitan Harold C. Dobey (Bernie Hamilton) – szorstki ale wyrozumiały szef pary policjantów. Starsky i Hutch był jednym z pierwszych seriali dramatycznych, który czarnoskórych bohaterów przedstawiał w pozytywnym świetle. Zarówno kapitan Dobey, który często działa na granicy prawa, jak i obracający się wśród podejrzanych osób Huggy są tego przykładami.

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

Początki serialu[edytuj | edytuj kod]

Na pomysł zrobienia serialu o dwójce policjantów z południowej Kalifornii wpadł William Blinn. Początkowo chciał też, żeby Starsky jeździł Chevroletem Camaro z rozkładanym dachem. Jednak, kiedy ruszyła produkcja pilotowego odcinka producenci zdecydowali się wynająć od firmy Ford Motor Company dwa inne modele: Forda 351 Windsora i dwudrzwiowego Grana Torino. Koordynator transportu George Grenier zaprojektował charakterystyczny biały pasek na bokach aut. Choć oba samochody pojawiły się w serialu to zdecydowano, że Starski i Hutch będą jeździli Granem Torino[1]. Po zakończeniu produkcji samochody zostały zwrócone firmie Ford, a następnie sprzedane na aukcji[2].

Wielu widzów do serialu przyciągnęli nie tylko główni bohaterów i ładne scenerie (większość zdjęć powstała na plaży w Los Angeles i w okolicach San Pedro) ale też ciekawie napisany scenariusz dwóch pierwszych serii. W jednym z odcinków drugiego sezonu pojawiła się gwiazda muzyki country Lynn Anderson, która zagrała piosenkarkę prześladowaną przez chorą psychicznie osobę. Ten wątek oparto na prawdziwym wydarzeniu z życia Dolly Parton.

Ford Gran Torino

Sezon 3[edytuj | edytuj kod]

W 1977 r. rosnące zainteresowanie tematem przemocy w telewizji oraz wypowiedzi Glasera o jej wysokim poziomie w serialu, zmusiło scenarzystów do ograniczenia scen z użyciem siły i wprowadzenia wątków bardziej łagodnych oraz towarzyskich. Doprowadziło to do tego, że główni aktorzy byli coraz bardziej zmęczeni, tymi samymi, ogólnymi tematami poruszanymi w serialu, a sama seria zaczęła tracić na popularności.

Szczególnie Glaser był znudzony dalszą grą i kilka razy wspominał o tym, że chciałby zrezygnować ze swojego kontraktu i odejść z serialu. Złożył nawet skargę, bo chciał rozwiązania kontraktu jeszcze przed rozpoczęciem trzeciej serii. Wydawało się, że jego rezygnacja jest już pewna, więc by wypełnić po nim lukę rozważano wprowadzenie nowej bohaterki, oficer Lindy Baylor (Roz Kelly). Napisano także kilka alternatywnych scenariuszy przedstawiających nową postać. Jednak producenci nie chcieli tak łatwo zrezygnować ze Starsky’ego i w końcu zgodzili się dać Glaserowi większą kontrolę nad scenariuszem i podwyżkę z 5000 do 35 000 dolarów za odcinek.

Sezon 4[edytuj | edytuj kod]

W trakcie czwartej serii Glaser znów wyraził swoje pragnienie odejścia z serialu. Tym razem postanowiono go zastąpić młodszym bratem Starsky’ego, Nickiem (John Herzfeld) który pojawił się w jednym z odcinków. Dzięki temu zabiegowi w razie jego rezygnacji nie trzeba byłoby zmieniać tytułu serialu. Glaser zdecydował się jednak pozostać i dokończyć ten sezon.

Chociaż zaplanowano piątą serię to ostateczne wycofanie się Glasera i spadająca oglądalność, spowodowały definitywne zakończenie serialu.

Broń[edytuj | edytuj kod]

Główni bohaterowi pomimo tego, że służą w policji to używają różnych rodzajów broni. W pilotowym odcinku Starsky prawdopodobnie nosi Berrettę, ale już w czwartym odcinku pierwszej serii jest to 9 milimetrowy Smith & Wesson Model 59.

Z kolei Huch przez cały serial używa głównie Colta Pythona i rewolweru .357 Magnum. Jego broń na początku serialu była średniej wielkości, ale od trzeciej serii zaczął posługiwać się pistoletami z długą lufą. Zabiegał o to sam David Soul grający Hucha.

Motywy przewodnie[edytuj | edytuj kod]

W pierwszej serii motyw przewodni skomponowany przez Lalo Schifrina był mroczny i posępny dlatego wydawało się, że idealnie pasuje do wartkiej akcji i brutalnych działań przedstawionych w serialu.

W drugiej serii postanowiono go jednak zmienić i wykorzystać utwór pt. „Gotcha” napisany przez Toma Scotta. Stał się on później ikoną serialu i jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów muzycznych. W 1977 r. „Gotcha” znalazła się na dwóch albumach Scotta, Blow It Out i Best Of Tom Scott.

Na potrzeby trzeciej serii, użyto bardziej dramatycznej kompozycji, bo serial zaczął zmierzać w kierunku bardziej żartobliwym. Muzykę tym razem napisał Mark Snow.

Nieco przerobiony utwór „Gotcha” powrócił w ostatniej czwartej serii. Odnowiona wersja była bardziej spokojna od pozostałych motywów muzycznych.

Nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

Złoty Glob

  • 1978 – nominacja w kategorii najlepszy serial dramatyczny

People's Choice Award

  • 1977 – wygrana w kategorii najlepszy serial dramatyczny
  • 1976 – wygrana w kategorii najlepszy nowy program telewizyjny

TV Lands Awards

  • 2005 – wygrana w kategorii najlepszy „nieobliczalny” policjant (Paul Michael Glaser)
  • 2005 – nominacja w kategorii najlepszy kierowca (David Soul)
  • 2004 – nominacja w kategorii najlepsza para policjantów

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy