Melanie Griffith

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Melanie Griffith
Melanie Griffith w Cannes w 2000
Melanie Griffith w Cannes w 2000
Data i miejsce urodzenia 9 sierpnia 1957
Nowy Jork  Stany Zjednoczone
Zawód aktorka
Współmałżonek 1. Don Johnson (rozwód)
2. Steve Bauer (rozwód)
Antonio Banderas
Lata aktywności od 1969
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Melanie Griffith (ur. 9 sierpnia 1957 roku w Nowym Jorku) – amerykańska aktorka filmowa.

Spis treści

Życiorys [edytuj]

Jest córką aktora i przedsiębiorcy Petera Griffitha oraz aktorki i modelki Tippi Hedren, znanej z filmu Alfreda Hitchcocka Ptaki (1963). Ma siostrę przyrodnią Tracy Griffith i przyrodniego brata Claya A. Griffitha – dzieci jej ojca z drugiego małżeństwa z Nanitą Greene. Wychowywała się wśród dzikich zwierząt; w wieku trzynastu lat miała własnego lwa. Po raz pierwszy na wielkim ekranie pojawiła się w westernie Smith! (1969) u boku Glenna Forda i melodramacie Szkoła kochania (The Harrad Experiment, 1973) z matką Tippi Hedren i początkującym, nikomu nie znanym aktorem o nazwisku Don Johnson, z którym jako piętnastolatka rzuciła szkołę, uciekła z domu i wybrała się w podróż bez celu.

Uczęszczała do jednej z hollywoodzkich szkół aktorskich i dwa lata później wystąpiła w thrillerze kryminalnym Arthura Penna W mroku nocy (Night Moves, 1975) u boku Gene Hackmana i Jamesa Woodsa. W 1975 roku została wybrana Miss Złotego Globu. Pojawiła się w dreszczowcu Zdradliwa toń (The Drowning Pool, 1975) z Paulem Newmanem, komedii Uśmiech (Smile, 1975) u boku Bruce'a Derna jako jedna z wielu dziewcząt aspirujących do tytułu Miss Ameryki, dramacie izraelskim Ogród (Gan, Ha-, 1977), dramacie sportowym Jeden na jeden (One on One, 1977) z Annette O'Toole jako autostopowiczka i dramacie przygodowym Przejażdżka (Joyride, 1977) u boku Roberta Carradine. Na jej rozpoczynającą się karierę aktorską miało wpływ uzależnienie od alkoholu i narkotyków, rozpad niedojrzałego związku oraz wypadek, jakiemu Melanie Griffith uległa na ulicy – potrącona przez samochód po jednym z przyjęć, znalazła się w szpitalu.

Wstąpiła na kurs aktorski Stelli Adler w Nowym Jorku. Zwróciła na siebie uwagę dzięki roli gwiazdy kina porno, Holly w przewrotnym thrillerze Briana De Palmy Świadek mimo woli (Body Double, 1984) z Greggiem Henrym, za którą odebrała nagrodę związku krytyków i nominację do nagrody Złotego Globu. Drugą nominację do tejże nagrody przyniosła jej postać zagadkowej i rozrywkowej Lulu, która przewraca do góry nogami uporządkowane życie młodego "yuppie" (Jeff Daniels), symbolu uporządkowanej i pracowitej Ameryki w czarnej komedii Dzika namiętność (Something Wild, 1986). Za kreację Tess McGill robiącej karierę kosztem swojej niewinności w komedii romantycznej Pracująca dziewczyna (Working Girl, 1988) u boku Harrisona Forda i Sigourney Weaver otrzymała nagrodę Złotego Globu oraz była nominowana do nagrody Oscara i Brytyjskiej Akademii Filmowej (BAFTA). W thrillerze Johna Schlesingera Pacific Heights (1990) z Matthew Modinem i Michaelem Keatonem zagrała wyciszoną rolę terroryzowanej przez psychopatycznego lokatora młodej żony. Za postać cynicznej i samolubnej kochanki w czarnej komedii Briana De Palmy Fajerwerki próżności (The Bonfire of the Vanities, 1990) zdobyła nominację do antynagrody Złotej Maliny dla najgorszej aktorki.

Nieudane kreacje policjantki w dramacie kryminalnym Obcy wśród nas (A Stranger Among Us, 1992), szpiega podczas II wojny światowej w thrillerze Światło w mroku (Shining Through, 1992) z Michaelem Douglasem oraz zdradzanej, ale kochanej żony policjanta (Nick Nolte) w dramacie kryminalnym Nieugięci (Mulholland Falls, 1996) przyniosły jej dwukrotnie antynagrodę Złotej Maliny. Dobrze przyjęta przez publiczność i krytykę została w kontrowersyjnym melodramacie Lolita (1997) jako matka tytułowej bohaterki Charlotte Haze. Za postać Lucille, która wożąc ze sobą własnoręcznie obciętą głowę męża, podbija Las Vegas i Hollywood w czarnej komedii Antonio Banderasa Wariatka z Alabamy (Crazy in Alabama, 1999) została uhonorowana nagrodą Sant Jordi w Barcelonie.

W 1999 roku zadebiutowała na scenie Old Vic w Londynie w sztuce Monologi Waginy (The Vagina Monologues) z Cate Blanchett. W 2003 roku zadebiutowała z powodzeniem na scenie Broadwayu rolą Roxie w musicalu Chicago.

Życie prywatne [edytuj]

Była dwukrotnie żoną aktora Dona Johnsona (od 8 stycznia do lipca 1976 i od 29 stycznia 1989 do lutego 1996), z którym ma córkę Dakotę (ur. 4 października 1989) i syna Jessy'ego. Jej drugim mężem był aktor Steven Bauer (od 26 czerwca 1982 do 1987), z którym ma syna Alexandra (ur. 1985). W dniu 14 maja 1996 roku po raz trzeci wyszła za mąż – za Antonio Banderasa; mają córkę Stellę (ur. 24 września 1996).

Ciekawostki [edytuj]

Wybrana filmografia [edytuj]

filmy kinowe [edytuj]

filmy TV [edytuj]

  • 1995: Dziewczyny z Dzikiego Zachodu (Buffalo Girls) jako Dora DuFran

seriale TV [edytuj]

  • 2006: Robot Chicken (Robot Chicken) jako Love-A-Lot
  • 1998: Ja i Jerzy (Me & George)
  • 1988: Saturday Night Live jako gospodarz
  • 1987: Policjanci z Miami (Miami Vice) jako Christine von Marburg
  • 1985: Alfred Hitchcock przedstawia (Alfred Hitchcock Presents) jako Dziewczyna
  • 1979: Vega$ jako Dawn Peters
  • 1978: Silni chłopcy/Tajemnice Nancy Drew (The Hardy Boys/Nancy Drew Mysteries) jako Stacey Blain
  • 1978: Starsky i Hutch (Starsky & Hutch) jako Julie McDermott
  • 1976: Kiedyś pewien orzeł (Once an Eagle) jako Jinny Massengale

Bibliografia [edytuj]

  • Melanie Griffith. T. 21: Kolekcja Alfred Hitchcock Przedstawia. Poznań: Oxford Educational Sp. z o.o., luty 2010, s. 6. ISBN 978-83-252-0761-8.

Linki zewnętrzne [edytuj]

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Melanie_Griffith&oldid=36142649”