Stopnie niepełnosprawności

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności wydają orzeczenia:

  1. o niepełnosprawności,
  2. o stopniu niepełnosprawności,
  3. o wskazaniach do ulg i uprawnień.

Orzeczenie o niepełnosprawności zespół orzekający wydaje osobie, która nie ukończyła 16 roku życia, na wniosek wniesiony przez przedstawiciela ustawowego dziecka, natomiast orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zespół orzekający wydaje osobie, która ukończyła 16 rok życia, na wniosek wniesiony przez osobę zainteresowaną lub jej przedstawiciela ustawowego. Orzeczenie o wskazaniach do ulg i uprawnień zespół orzekający wydaje osobie, która ukończyła 16 rok życia i posiada jedno z następujących orzeczeń:

  1. ważne orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o:
    • całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji,
    • całkowitej niezdolności do pracy,
  2. częściowej niezdolności do pracy,
  3. ważne orzeczenie organu rentowego (ZUS, MSWiA, MON), wydane przed 1 stycznia 1998 r. o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów,
  4. ważne, wydane przed 1 stycznia 1998 r. orzeczenie KRUS o niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym.

Stopnie niepełnosprawności[edytuj | edytuj kod]

Ustala się trzy stopnie niepełnosprawności:

  1. znaczny,
  2. umiarkowany,
  3. lekki.

Orzeczenie ustalające stopień niepełnosprawności stanowi także podstawę do przyznania ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów.

Znaczny stopień[edytuj | edytuj kod]

Do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji.

Umiarkowany stopień[edytuj | edytuj kod]

Do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych.

Lekki stopień[edytuj | edytuj kod]

Do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, lub mająca ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne.

Osoby przed 16 rokiem życia[edytuj | edytuj kod]

Osoby, które nie ukończyły 16 roku życia zaliczane są do osób niepełnosprawnych, jeżeli mają naruszoną sprawność fizyczną lub psychiczną o przewidywanym okresie trwania powyżej 12 miesięcy, z powodu wady wrodzonej, długotrwałej choroby lub uszkodzenia organizmu, powodującą konieczność zapewnienia im całkowitej opieki lub pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w sposób przewyższający wsparcie potrzebne osobie w danym wieku.

Zatrudnianie osób niepełnosprawnych[edytuj | edytuj kod]

Zaliczenie do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności osoby nie wyklucza możliwości zatrudnienia tej osoby u pracodawcy niezapewniającego warunków pracy chronionej, w przypadku uzyskania pozytywnej opinii Państwowej Inspekcji Pracy o przystosowaniu przez pracodawcę stanowiska pracy do potrzeb osoby niepełnosprawnej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie

Ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej