Syfon (technika)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy techniki sanitarnej. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Elementy wyposażenia łazienki.
Pod umywalką widoczny syfon.
Schemat działania syfonu.
Oddzielenie linii powietrznej łączącej instalację z powietrzem w pomieszczeniu.

Syfon – w technice sanitarnej, zamknięcie wodne instalacji kanalizacyjnej.

Każdy z przyborów sanitarnych musi być podłączony do instalacji kanalizacji poprzez syfon (zamknięcie wodne).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Urządzenia będące pierwowzorami syfonów znano już w starożytności; opisał je m.in. Heron z Aleksandrii. Prototyp nowoczesnego syfonu opatentował w 1825 we Francji Charles Plinth, a wersję zbliżoną do współczesnej w 1837 Antoine Perpigna.

Działanie syfonu[edytuj | edytuj kod]

Działanie syfonu można wyjaśnić na przykładzie podłączenia umywalki. Woda zużyta do mycia np. rąk, zostaje odprowadzona odpływem z umywalki do pionu kanalizacyjnego budynku, a stamtąd do przykanalika i do np. miejskiej sieci kanalizacji bądź do zbiornika odpływowego (szambo). Część wody zostaje jednak zatrzymana w syfonie podumywalkowym. Stanowi ona barierę przed przedostawaniem się gazów ściekowych (z miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej lub zbiornika odpływowego) do łazienki.
Czasami może się zdarzyć, że w syfonie nie będzie odpowiedniej ilości wody do utworzenia zamknięcia hydraulicznego. Wtedy przez odpływ umywalki, do łazienki dostaje się odór z głównego kolektora kanalizacji. Aby pozbyć się przykrego zapachu należy ponownie "zalać syfon". Sytuacja taka może mieć miejsce, gdy instalacja wodno-kanalizacyjna jest nie używana przez dłuższy czas, wówczas woda może wyparować z syfonu. Inną przyczyną może być wadliwie działający system odpowietrzenia kanalizacji (pionu kanalizacyjnego), w takim przypadku strumień wody odpływającej "zaciąga" za sobą tę ilość wody, która powinna pozostać w syfonie.

Schemat działania (opis rysunku):

  1. Urządzenie sanitarne pracujące w powietrzu czystym.
  2. Powietrze zanieczyszczone gazami z kolektora ściekowego.
  3. Zamknięcie wodne – woda stanowi barierę dla gazów i zapobiega przedowstawaniu się ich do powietrza czystego (np. łazienka).
  4. Kolektor ściekowy – część instalacji kanalizacji, w której cały czas płyną ścieki.
  5. Wysokość zamknięcia wodnego. W technice sanitarnej przyjmuje się, że wartość ta nie może być mniejsza niż 50mm. W praktyce stosuje się zamknięcia o wysokości 75mm i większej.

Podział syfonów[edytuj | edytuj kod]

Syfony stosowane w inżynierii sanitarnej dzielimy na:

  • żeliwne kolankowe pionowe
  • żeliwne kolankowe skośne
  • kamionkowe poziome
  • butelkowe
  • skrzynkowe
  • syfony suche

Inne rozwiązania ochrony przed zanieczyszczeniem pochodzącym z kanalizacji[edytuj | edytuj kod]

Prawidłowo wykonany i podłączony syfon nie zapewnia jeszcze poprawnego działania instalacji kanalizacji. Nie mniej istotnym – dla przeciwdziałania zanieczyszczeniu gazowemu z kanalizacji – jest wykonanie tzw. odpowietrzenia kanalizacji, czyli przewodu wentylacji kanalizacyjnej zakończonego np. wywiewką na dachu.

Niektóre przybory i urządzenia sanitarne muszą być dodatkowo podłączone przez przerwę powietrzną, zapobiegającą wtórnemu zanieczyszczeniu wody. Wspomniane wymagania dotyczące zabezpieczenia wody przed wtórnym zanieczyszczeniem określa norma PN-92/B-01706/Az1:1999.

Źródła opisu[edytuj | edytuj kod]