Sylen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pijany Sylen na obrazie Antoona van Dycka

Sylen (gr. Σειληνός Seilēnós, łac. Silenus[1]) uważany był często za syna posłańca bogów Hermesa bądź też Pana, kozłopodobnego boga trzód i pasterzy. Zazwyczaj przedstawiano Sylena jako towarzysza Dionizosa, boga wegetacji i ekstatycznej radości. Z wyglądu był łysym, tłustym mężczyzną z końskim ogonem i uszami. Król FrygówMidas w podzięce za pomoc okazaną Sylenowi otrzymał od Dionizosa dar, dzięki któremu mógł zamieniać wszystko, czego dotknie w złoto.

W "Narodzinach tragedii" Fryderyk Nietzsche przywołuje mit, legendę o Midasie, który ścigał Sylena. Gdy go schwytał, zapytał, co jest najważniejsze i najlepsze dla człowieka. Sylen odrzekł na to: ty nieszczęsna, efemeryczna istoto lepiej dla ciebie, żebyś nic nie wiedział, nie narodził się, nie był, a gdy już zaistniejesz, to najlepsze dla ciebie, byś jak najszybciej umarł.

Syleny zaś jako gatunek były pierwowzorem Satyrów. Wyglądały analogicznie do nich jednak zamiast kozich nóg miały nogi końskie i końskie ogony (nie należy ich mylić z centaurami).

Przypisy

  1. Aaron J. Atsma: Seilenos (ang.). theoi.com. [dostęp 2013-08-13].