Szczytowy stosunek sygnału do szumu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Szczytowy stosunek sygnału do szumu, rzadziej stosunek sygnału szczytowego do szumu[1][a] (PSNR, ang. peak signal-to-noise ratio) – stosunek maksymalnej mocy sygnału do mocy szumu zakłócającego ten sygnał. Ze względu na szeroki zakres wartości PSNR wyraża się w decybelach.

PSNR najczęściej używa się do oceny jakości kodeków wykorzystujących stratną kompresję obrazów. W takim przypadku sygnałem są dane nieskompresowane, a szumem błędy wprowadzone przez kompresję.

Wzory[edytuj | edytuj kod]

Aby obliczyć PSNR należy najpierw obliczyć współczynnik MSE (mean squared error) tych dwóch obrazów, korzystając z wzoru:

MSE=\frac{1}{N \cdot M}\sum_{i=1}^N\sum_{j=1}^M([f(i, j) - f'(i, j)]^2)

gdzie:

N, M – wymiary obrazu,
f(i, j) – wartość piksela o współrzędnych (i,j) obrazu oryginalnego,
f'(i, j) – wartość piksela o współrzędnych (i,j) obrazu skompresowanego.

Następnie wyliczoną wartość MSE należy podstawić do wzoru końcowego

PSNR=10 \cdot log_{10}\frac{[max(f(i,j))]^2}{MSE}

gdzie:

max(f(i,j)) – wartość maksymalna sygnału, w przypadku obrazów zwykle jest to wartość stała, np. dla obrazów monochromatycznych o reprezentacji 8-bitowej wynosi 255.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Ten termin, chociaż rzadziej używany, bardziej pasuje do definicji PSNR.

Przypisy

  1. Ocena obiektywna (pol.). W: Multimedia [on-line]. INVOCOM. [dostęp 2014-11-12].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Metody oceny jakości danych. W: Artur Przelaskowski: Kompresja danych. s. 119. [dostęp 2014-11-12].