Stosunek sygnału do szumu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Stosunek sygnału do szumu (SNR, ang. signal-to-noise ratio) – stosunek sygnału (użytecznego) do szumu we wszelkich urządzeniach elektronicznych oraz w telekomunikacji analogowej i cyfrowej. Określa wartość (wyrażoną najczęściej w dB) mocy sygnału użytecznego w zadanym paśmie częstotliwościowym do mocy szumów w tym samym paśmie częstotliwościowym.

SNR dla różnych systemów modulacji[edytuj | edytuj kod]

Modulacja amplitudowa (AM)[edytuj | edytuj kod]

Stosunek sygnału do szumu dla kanału jest dany przez:

\mathrm{(SNR)_{C,AM}} = \frac{A_c^2 (1 + k_a^2 P)} {2 W N_0}

gdzie:

  • W - szerokość wiązki
  • k_a - indeks modulacji

Wyjściowy stosunek sygnału do szumu (odbiornika AM) jest dany:

\mathrm{(SNR)_{O,AM}} = \frac{A_c^2 k_a^2 P} {2 W N_0}

Modulacja częstotliwościowa[edytuj | edytuj kod]

Stosunek sygnału do szumu dla kanału jest dany przez:

\mathrm{(SNR)_{C,FM}} = \frac{A_c^2} {2 W N_0}

Wyjściowy stosunek sygnału do szumu (odbiornika FM) jest dany:

\mathrm{(SNR)_{O,FM}} = \frac{A_c^2 k_f^2 P} {2 N_0 W^3}

gdzie:

  • W - szerokość kanału (w Hz)
  • A_c - amplituda

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]