Tachograf

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Przykład tarczy papierowej z tachografu

Tachograf (gr. tachos – prędkość + grapho – pisać) – urządzenie pomiarowe, łączące w sobie funkcje prędkościomierza i zegara. Tachograf rejestruje w funkcji czasu: przejechaną przez pojazd drogę, jego chwilową prędkość, jak również tzw. aktywność kierowcy, czyli okresy jego pracy, dyżuru przy pojeździe czy odpoczynku. Niektóre typy tachografów pomocniczo rejestrują również chwilową prędkość obrotową wału korbowego silnika.

Ze względu na bezpieczeństwo na drogach, wiele państw wprowadziło ograniczenia czasu pracy kierowców pewnych pojazdów, takich jak np. autobusy (wszystkie pojazdy zdolne do przewozu więcej niż 9 pasażerów), czy ciężarówki (cięższe od 3,5 t DMC; samochody dostawcze również wymagają limitowania czasu pracy kierowcy). Przy egzekwowaniu tego typu restrykcji pomocny jest tachograf, którego zapisy służą do określenia czasu pracy kierowcy.

Tachografy analogowe rejestrują czas przebywania kierowcy za kierownicą na woskowanych dyskach papierowych. Jednak te urządzenia są podatne na fałszowanie i dlatego są wypierane przez tachografy cyfrowe, które zapisują zakodowane dane w swojej wewnętrznej pamięci oraz na zewnętrznych kartach chipowych.

Na terenie Unii Europejskiej tachografy zostały uznane za obowiązkowe wyposażenie na podstawie rozporządzenia 3821/85[1] z 20 grudnia 1985, które weszło w życie 29 września 1986. Konwencja AETR regulująca używanie tachografów weszła w życie 31 lipca 1985.

Przypisy