Teleskop Newtona
Teleskop Newtona – przyrząd optyczny typu teleskopu zwierciadlanego, wynalezionego przez Sir Izaaka Newtona (1643–1727), składającego się z głównego wklęsłego i płaskiego, ustawionego pod kątem lustra wtórnego, którego zadaniem jest wyprowadzenie poza tubus wiązki światła, odbitej od zwierciadła głównego. Pierwszy teleskop Newtona został ukończony w 1668 roku i jest pierwszym znanym działającym teleskopem reflektorowym (zwierciadlanym)[1]. Prostota teleskopu Newtona uczyniła go instrumentem bardzo łatwym do zbudowania przez amatorów[2].
Teleskopy systemu Newtona nadają się właściwie do obserwacji wszystkich obiektów, jednak z uwagi na posiadanie większej w porównaniu z innymi reflektorami światłosiły, stosowany jest głównie do oglądania obiektów ciemniejszych – mgławic, galaktyk, gromad. Tym niemniej planety również dobrze w nich wyglądają, szczególnie w tych z naprawdę dobrą optyką. Jedną z ważnych zalet teleskopu Newtona jest to, iż jego otwarty tubus łatwo i szybko się chłodzi do temperatury otoczenia, co skraca do minimum czas oczekiwania na obserwację po rozstawieniu teleskopu wyniesionego z cieplejszego niż otoczenie pomieszczenie. Ten typ teleskopu jest wolny zarówno od aberracji chromatycznej jak i sferycznej, jednak obdarzony jest sporą komą, widoczną na brzegach pola widzenia. Do innych wad teleskopu Newtona należy zaliczyć stosunkowo małe pola widzenia oraz spora długość tubusu, która musi być równa co najmniej ogniskowej głównego lustra.
Przypisy
- ↑ Isaac Newton: adventurer in thought, by Alfred Rupert Hall, page 67
- ↑ Przemysław Rudź: Atlas nieba. Bielsko Biała: Wydawnictwo Pascal, 2008, s. 51-52. ISBN 978-83-7513-658-6.
