Tkanka chrzęstna szklista

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wygląd pod mikroskopem chrząstki szklistej

Tkanka chrzęstna szklista – rodzaj tkanki łącznej chrzęstnej, jest odporna na ścieranie. Ma zdolność do remineralizacji. Znajduje się na powierzchniach stawowych, przymostkowych częściach żeber, w ścianie tchawicy, oskrzeli i krtani. Tworzy ludzki szkielet w okresie zarodkowym i płodowym (wówczas dość szybko jest zastępowana przez kość). W półprzezroczystej, mleczno-lśniącej istocie międzykomórkowej znajdują się liczne grupy chondrocytów, a między nimi - włókna kolagenowe, ułożone najczęściej nieregularnie. Istota podstawowa zbudowana jest z makrocząsteczek proteoglikanów oraz kwasu hialurowego, tworzących kompleksy o masie 100 mln, w których kwas hialurowy tworzy oś układu. W skład makrocząstek monomerów proteoglikanowych wchodzą: siarczan chondroityny oraz siarczan keratanu, które wiążą wodę (jako, że zawierają wiele grup hydroksylowych) - jej zawartość stanowi 70% masy chrząstki szklistej i odpowiada za utrzymanie jej sprężystości. Razem z wiekiem zwiększa się stosunek objętości włókienek kolagenowych do objętości istoty podstawowej.

Odżywianie i degradacja[edytuj | edytuj kod]

Ochrzęstna pełni funkcję odżywiającą tkanki chrzęstnej, gdyż sama tkanka nie posiada naczyń krwionośnych (ani nerwów). Odżywianie następuje przez dyfuzję z naczyń krwionośnych kanałów ochrzęstnej, jednak jest ona znacznie utrudniona z uwagi na fakt, iż cała woda w tkanki chrzęstnej jest aktywnie związana. W efekcie, wraz z wiekiem i rozwojem tkanki chrzęstnej, żywotność chondrocytów znajdujących się głęboko w tkance spada i następuje degradacja części z nich, co pogarsza właściwości mechaniczne tkanki.

Wzrost i regeneracja[edytuj | edytuj kod]

Za wzrost śródchrząsnty (chondrogenesis interstitialis) tkanki odpowiadają chondroblasty, które powiększają jej masę od wewnątrz przez podziały oraz syntezując kolagen i proteoglikany. Wzrost chrząstki odbywa się także drugą drogą - przez odkładanie chrząstki (chondrogenesis per appositionem) przy udziale wewnętrznej warstwy ochrzęstnej, poprzez podział komórkowy i odkładanie kolejnych warstw kolagenu typu II i proteoglikanów.

Regeneracji tkanki chrzęstnej u dzieci i ludzi młodych następuje poprzez rozmnażanie chondrocytów[potrzebne źródło], syntezujących kolagen typu II i proteoglikany. U ludzi dorosłych regeneracja odbywa się jedynie drogą odkładania chrząstki.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tkanka chrzęstna. W: Wojciech Sawicki: Histologia. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2003. ISBN 83-200-2790-X.
  • Tkanka chrzęstna. W: Wojciech Sawicki: Histologia. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2008. ISBN 83-200-3710-4.