Torbiel włosowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Torbiel włosowa
cystis pilonidalis
ICD-10 L05
Torbiel pilonidalna
Torbiel włosowa u dorosłego mężczyzny

Torbiel włosowa lub pilonidalna (łac. cystis pilonidalis)[1]choroba zapalna tkanki podskórnej szpary międzypośladkowej[2], powstający pęcherz znajduje się w okolicach kości ogonowej. W jego wnętrzu znajdują się włosy, które wyrosły podczas infekcji oraz płyn (ropa) zawierająca obumarłe komórki i płyn tkankowy. Choroba ta dotyka przeważnie mężczyzn w przedziale wiekowym od 15 do 24 lat, choć może występować również u kobiet.

Przyczyny powstawania[edytuj | edytuj kod]

Torbiel włosowata powstaje głównie u mężczyzn z ciemnymi włosami, którzy prowadzą siedzący tryb życia, cierpią na nadmierną potliwość i nie stosują podstawowych zasad higieny, a także przez powtarzające się urazy okolic kości ogonowej. Zdarza się również, że torbiel towarzyszy pewnym chorobom metabolicznym, otyłości, chorobom przewlekłym czy cukrzycy. Pojawia się także u osób z obniżoną odpornością organizmu, wywołaną przez długotrwałe przyjmowanie leków immunosupresyjnych.

Objawy[edytuj | edytuj kod]

Pęcherz pilonidalny powstaje w wyniku zakażenia tkanki podskórnej wywołanego przez bakterie beztlenowe żyjące na skórze. Infekcja powoduje pojawienie się stanu zapalnego, który jest mechanizmem obronnym organizmu. W tym wypadku polega on na gromadzeniu się białych krwinek, w głównej mierze granulocytów obojętnochłonnych i makrofagów, które podczas różnych procesów neutralizują bakterie.

Najczęstszym objawem jest powstanie bolesnego guza w okolicy kości ogonowej. Jest on wypełniony ropą, zawierającą przezroczysty płyn tkankowy i obumarłe komórki, oraz włosami, które wyrosły we wnętrzu pęcherza. Wydzielina wydostaje się na zewnątrz torbieli przez jeden bądź więcej otworów. Często towarzyszy temu obrzęk i miejscowe zaczerwienienie powierzchni skóry w okolicach ujścia płynu. Może się zdarzyć, że u pacjenta z silnie rozwiniętym pęcherzem pilonidalnym, wystąpią gorączka bądź dreszcze.

Objawy torbieli włosowej, w pierwszych stadiach choroby, mogą przypominać inne schorzenia. Powinno się początkowo wykluczyć zapalenie nieanatomicznego połączenia między kanałem odbytu a powierzchnią skóry (przetoka odbytu). Inne podobne objawy występują przy: gruźlicy, ropniach odbytu, a także chorobie Leśniowskiego-Crohna.

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Dwie torbiele włosowe

Torbiel leczy się w zależności od stopnia zaawansowania choroby. We wczesnych stadiach leczenie obejmuje ciepłe okłady, usuwanie owłosienia z okolic kości ogonowej oraz terapię antybiotykową. Jeśli objawy są bardziej zaawansowane, zauważalne jest sączenie się ropy, opuchlizna torbieli oraz jej zaczerwienienie, należy zgłosić się do chirurga, który może zastosować jedną z dwóch metod mechanicznego usuwania pęcherza.

Pierwsza z nich polega na nacięciu przez chirurga torbieli i usunięciu z niej zalegającego płynu. Następnie wycina się ok. 0,5 cm zdrowej tkanki, a w następnej kolejności dokładnie oczyszcza skórę, aby uniknąć ponownego zakażenia. Zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym. Niestety, rany pooperacyjne goją się długo (ok. 2–3 miesiące), a u ponad 50% pacjentów występuje nawrót choroby.

Najskuteczniejszą metodą jest całkowite wycięcie zmienionej chorobą tkanki. Zabieg przeprowadzany jest w znieczuleniu ogólnym, a po jego zakończeniu wymagany jest kilkudniowy pobyt w szpitalu (ok. 1–3 dni). Rana nie pozostaje otwarta (zostaje zszyta dwoma rodzajami szwów: wchłanialnymi oraz niewchłanialnymi), jak w poprzednim przypadku, przez co goi się o wiele szybciej. Szwy usuwa się po ok. 10 dniach po operacji. Jeśli zachodzi potrzeba stosuje się terapię antybiotykową.

Przypisy

  1. echirurgia.pl Torbiel włosowa.
  2. zdrowie.gazeta.pl Torbiel włosowa.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jeziorski A., Szawłowski A., Towpik E., Chirurgia onkologiczna – tom 1-4, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2009, ISBN 978-83-200-3719-7.
  • Perek D. (red.) HARRISON – Onkologia, Czelej, Lublin 2009, ISBN 978-83-7563-008-4.
  • Frączek M. Podstawy diagnostyki i terapii nowotworów, Alfa Medica Press, Bielsko-Biała 2008, ISBN 978-83-7522-021-6.