Trwałość pamięci

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Trwałość pamięci
Autor Salvador Dalí
Rok wykonania 1931
Technika wykonania obraz olejny
Rozmiar 24,1 × 33 cm
Muzeum Museum of Modern Art

Trwałość pamięci (hiszp. La persistencia de la memoria) – jeden z najsłynniejszych obrazów Salvadora Dalí znany również pod nazwą Miękkie zegary lub Cieknące zegary, a także Uporczywość pamięci.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Obraz powstał w 1931 r. Początkowo wystawiany był w paryskiej galerii Pierre Colle, od której został nabyty przez Julien Levy za sumę 250 dolarów i w 1932 wystawiony w jego nowojorskiej galerii. W 1933 roku malowidło zostało zakupione przez Stanleya Resora, który uczynił go w 1934 roku donacją dla nowojorskiego Museum of Modern Art (MoMA). Wkrótce stał się jednym z symboli surrealizmu, a także popkultury, będąc reprodukowany na kartach, pocztówkach oraz pojawiając się w filmach, filmach animowanych i komiksach.

Obraz[edytuj | edytuj kod]

Obraz (o wymiarach 24,1 × 33 cm) łączy w sobie elementy fantazji i realności. Przedstawia zdeformowane tarcze trzech roztapiających się zegarów kieszonkowych na tle nadmorskiego krajobrazu. Czwarty, zamknięty, leży w lewym dolnym rogu, zjadany przez mrówki. Na środku kompozycji rozpoznać można ludzką postać, a jest to właściwie głowa (jak mówił Dali – paranoiczno-krytyczny camembert), być może autoportret artysty.

Rzeźba przed palmiarnią w Kew Gardens, inspirowana obrazem

Okoliczności powstania obrazu[edytuj | edytuj kod]

Okoliczności powstania obrazu opisał sam Dalí w swojej autobiografii. Obraz powstał w Port Lligat, gdzie zwykli z Galą spędzać wakacje. Pewnego wieczoru Dalí, mimo wcześniejszych planów pójścia z przyjaciółmi do kina, postanowił z powodu zmęczenia i lekkiego bólu głowy pozostać w domu. Kiedy Gala wyszła, on nadal siedział przy stole rozmyślając o filozoficznych problemach "supermiękkości" wywołanych pod wpływem sera (stąd ów paranoiczno-krytyczny camembert), w związku z bardzo ostrym camembertem, jaki jedli na zakończenie kolacji. Następnie udał się do swojej pracowni, aby zgodnie ze swoim zwyczajem jeszcze raz spojrzeć na obraz. Był to pejzaż z okolic Port Lligat.
Wiedziałem, że klimat, jaki udało mi się w nim stworzyć, powinien stanowić tło jakiejś idei, jakiejś zaskakującej wizji, ale nie miałem najmniejszego pojęcia, co by to mogło być. Chciałem już zgasić światło, kiedy nagle "ujrzałem" rozwiązanie. Zobaczyłem dwa miękkie zegarki, z których jeden zwisał żałośnie z suchej gałęzi oliwnego drzewka[1].

Obraz a surrealizm[edytuj | edytuj kod]

Obraz ten bardzo dobrze odzwierciedla cechy malarstwa surrealistycznego. Jego kompozycja jest mieszana i całkowicie brak w niej elementów kubizmu.

Przypisy

  1. Georg A.Weth Kuchnia katalońska Salvadora Dalí, MUZA SA, Warszawa 2001 ISBN 83-7200-787-X

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]