Trzynastu Ojców Syryjskich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Trzynastu Ojców Syryjskich – w hagiografii chrześcijańskiej określenie trzynastu mnichów pochodzących z Syrii, których przybycie do starożytnej Iberii kaukaskiej zapoczątkowało na jej terytorium rozwój monastycyzmu.

Żywoty Ojców Syryjskich, powstałe najpóźniej w I poł. X wieku i poddawane następnie redakcji i weryfikacji przez arcybiskupa Mcchety Arseniusza II, należą do najważniejszych zabytków wczesnej literatury gruzińskiej[1]. Są również źródłem powtarzanych następnie w opracowaniach hagiograficznych informacji o świętych. Według przedstawionej przez nie wersji, ojcowie syryjscy przybyli do Iberii za panowania króla Parsmana (ok. 541-555) i zostali oficjalnie przyjęci przez Katolikosa-Arcybiskupa Eulaliusza[2].

Według prawosławnej tradycji grupę Trzynastu Ojców Syryjskich tworzyli[2]:

Według D. Langa niekwestionowanym faktem jest przybywanie na tereny Iberii mnichów chrześcijańskich z Syrii, za sprawą których dotarła tam tradycja monastyczna Syrii i Egiptu. Uważa on jednak, że przybywali oni w różnych momentach V i VI stulecia (zatem niekoniecznie tworząc jedną grupę)[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 D. M. Lang: Dawna Gruzja. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1972, s. 127-128.
  2. 2,0 2,1 J. Charkiewicz, Gruzińscy święci, Warszawska Metropolia Prawosławna, Warszawa 2005, ISBN 83-920093-7-1, s. 33-42.