USS Akron (ZRS-4)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
USS Akron
USS Akron
Historia
Położenie stępki 31 października 1929
 US Navy
Wejście do służby 8 sierpnia 1931
Los okrętu Zatopiony przy trudnych warunkach pogodowych 4 kwietnia 1933
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 221,000 funtów (100 t)
Długość 785 stóp (239 m)
Szerokość 132.5 stóp (40.4 m)
Prędkość * 50 węzłów (93 km/h; 58 mph)
  • 72 węzły (133 km/h; 83 mph) maximum
Zasięg 10.580 mil morskich (19.590 km)
Załoga 89
Uzbrojenie
7 karabinów maszynowych
Wyposażenie lotnicze
4 samoloty

USS Akron (ZRS-4) – helowy sterowiec szkieletowy amerykańskiej marynarki wojennej, eksploatowany w latach 1931 - 1933.

Statek o długości 239 metrów, o 6 metrów krótszy od niemieckiego LZ 129 Hindenburg, wraz ze swym siostrzanym sterowcem USS Macon (ZRS-5) był jednym z największych obiektów latających na świecie w tamtym czasie i największym sterowcem napełnionym helem (Hindenburg wypełniony był wodorem).

Budowę rozpoczęto 31 października 1929 w Goodyear Airdock w Springfield Township w pobliżu Akron, w stanie Ohio przez firmę Goodyear-Zeppelin Corporation[1] przez zespół doświadczonych inżynierów niemieckich pod kierownictwem głównego projektanta Karla Arnsteina[2].

8 sierpnia 1931 roku Akron została ochrzczony w hangarze przez Lou Hoover (żonę prezydenta Stanów Zjednoczonych, Herberta Hoovera). Dziewiczy lot odbył się po Cleveland, Ohio wieczorem 23 września 1931, z sekretarzem Marynarki Wojennej Adamsem oraz kontradmirałem Moffettem na pokładzie. Natomiast swą pierwszą podróż po oficjalnym przyjęciu do służby, rozpoczął 2 listopada 1931 roku wzdłuż wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych do Waszyngtonu. W ciągu następnych tygodni wylatał około 300 godzin, w tym 46-godzinny lot wytrzymałościowy z Mobile do Alabamy i z powrotem.

USS Akron był wykorzystywany w manewrach rozpoznawczych marynarki wojennej, a także testowany jako swego rodzaju lotniskowiec powietrzny, niejednokrotnie potwierdzając swoją skuteczność. W trakcie eksploatacji uczestniczył w czterech wypadkach.

  • 22 lutego 1932 - w Lakehurst, New Jersey podczas wyprowadzania z hangaru, rufa wyrwała się z lin i wiatr uderzył nią o ziemię[3].
  • 11 maja 1932 - w Camp Kearny, San Diego, California w wyniku błędów nieprzeszkolonej obsługi naziemnej i braku sprzętu do cumowania tej wielkości sterowców oraz zmniejszenia ciężkości statku w wyniku rozgrzania słońcem helu i zużycia paliwa podczas międzykontynentalnych rejsów, utracono nad nim kontrolę; by nie "stanął na nosie" i uległ uszkodzeniom, odcięto główną linę cumującą. Większość trzymających pozostałe liny cumujące marynarzy puściło je, ale czterech zrobiło to zbyt późno: jeden spadł z 4,6 m i złamał rękę; pozostali zostali uniesieni wysoko w powietrze: dwóch ostatecznie spadło i zginęło, trzeciego udało się wciągnąć na pokład sterowca[4].
  • 22 sierpnia 1932 - w Lakehurst podczas cumowania sterowiec został uszkodzony o dźwigar hangaru.
  • 4 kwietnia 1933 - podczas sztormu sterowiec wpadł do Atlantyku, w wyniku czego śmierć poniosło 73 członków załogi i pasażerów, w tym kadm. William Adger Moffett. Ta katastrofa spowodowała zmierzch ery szkieletowych sterowców w służbie amerykańskiej.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robinson, Douglas H., and Charles L. Keller. "Up Ship!": U.S. Navy Rigid Airships 1919-1935. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1982. ISBN 0-87021-738-0
  • Richard K. Smith, The Airships Akron & Macon (Flying Aircraft Carriers of the United States Navy), United States Naval Institute: Annapolis, Maryland, 1965
  • Department Of The Navy, Naval Historical Center. USS Akron. Retrieved May 5, 2005.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]