USS Gudgeon (SS-211)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
USS Gudgeon (SS-211)
USS Gudgeon (SS-211)
Klasa okręt podwodny
Typ Tambor
Historia
Stocznia Mare Island
Położenie stępki 22 listopada 1939
Wodowanie 25 stycznia 1941
 US Navy
Wejście do służby 21 kwietnia 1941
Los okrętu zatopiony 18 kwietnia 1944
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

1475 ton
2370 ton
Długość 93,8 metra
Szerokość 8,3 metra
Zanurzenie testowe 75 metrów
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu

20 węzłów
9 węzłów
Zasięg 12.000 mil morskich przy prędkości 10 węzłów na powierzchni
Załoga 60 oficerów i marynarzy
Napęd
4 silniki Diesla (1350 KM każdy)
2 silniki elektryczne (1370 KM każdy)
Wyrzutnie torpedowe 10 x 533 mm (6 dziobowych i 4 rufowe)
Uzbrojenie
24 torpedy Mark XIV

USS Gudgeon (SS-211)amerykański okręt podwodny z czasów drugiej wojny światowej typu Tambor. Pierwszy amerykański okręt podwodny, który po japońskim ataku na Perl Harbor rozpoczął operacje bojowe na wodach japońskich. 26 stycznia 1942 roku, „Gudgeon” otrzymał od dowódcy sił podwodnych obszaru Pacyfiku (Commander Submarine Pacific Fleet – ComsSubPac) wiadomość o japońskim okręcie podwodnym, który wracając z patrolu do bazy w Japonii, powinien wkrótce przeciąć trasę amerykańskiej jednostki. „Gudgeon” otrzymał precyzyjne informacje o trasie i prędkości okrętu ze śledzącej ruch ruch japońskiego okrętu podwodnego amerykańskiej jednostki nasłuchu i dekryptażu radiowego HYPO na Hawajach. Już następnego dnia rano, operator sonaru „Gudgeona” wykrył japońską jednostkę, poruszającą się na powierzchni z prędkością ok. 15 węzłów. Dowódca amerykańskiego okrętu wydał rozkaz odpalenia 3 torped w kierunku okrętu nieprzyjacielskiego, topiąc w ten sposób 1785-tonowy I-73. Był to w pierwszy przypadek zatopienia wrogiego okrętu przez amerykańskie okręty podwodne, I-73 był zaś pierwszym dużym japońskim okrętem podwodnym utraconym w wojnie podwodnej na Pacyfiku.

W czasie służby, „Gudgeon” uzyskał 14 potwierdzonych zatopień, o łącznym tonażu 71.372 ton, co uplasowało go na 15 miejscu wśród amerykańskich okrętów podwodnych. Został utracony w trakcie swojego 12 patrolu, w niewyjaśnionych do dziś okolicznościach po 7 kwietnia 1944 roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]