Okręty podwodne typu Tambor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Okręty podwodne typu Tambor
USS Grayling;0820902.jpg
Kraj budowy Stany Zjednoczone
Stocznia Electric Boat, Portsmouth Naval Shipyard, Mare Island Naval Shipyard
Zbudowane 12
Użytkownicy  US Navy
Typ poprzedzający Sargo
Typ następny Gato
Służba w latach 1940–1946
Stracone 7
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe
• rufowe

6 × 533 mm
4 × 533 mm
Uzbrojenie 24 torpedy Mark XIV
Wyposażenie Torpedo Data Computer
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

20 węzłów
9 węzłów
Zanurzenie testowe 75 metrów
Wyporność:
• na powierzchni 1475 ton
• w zanurzeniu 2370 ton
Długość 93,8 metra
Szerokość 8,3 metra
Napęd 4 silniki Diesla (1350 KM każdy)
4 silniki elektryczne (1370 KM każdy)
Zasięg 12.000 mil morskich przy prędkości 10 węzłów na powierzchni
Załoga 60 oficerów i marynarzy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Okręty podwodne typu Tambor – typ amerykańskich okrętów podwodnych używanych podczas II wojny światowej. Okręty typu Tambor były rozwinięciem poprzedniego typu – Salmon. Powstały na bazie 20 lat rozwoju konstrukcyjnego, typ Tambor stanowił w czasie wejścia do służby w 1939 roku, szczytowe osiągniecie techniki podwodnej na świecie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wczesne okręty podwodne z czasów I wojny światowej przydzielane do eskortowania floty handlowej wykazywały minimalną przydatność do powstrzymywania ataków wroga na konwoje. Pomimo faktu, że niemieckie U-Booty udowodniły poza wszelkimi wątpliwościami, że żadna marynarka wojenna nie mogłaby być potęgą światową bez okrętów podwodnych to rola United States Navy w kontrolowaniu Pacyfiku musiała zostać ponownie przemyślana, na nowo opracowana. Po pierwszej wojnie światowej, korzystając z pomysłów Niemiec, US Navy zaczęła rozszerzać znaczenie okrętów podwodnych. Jednakże długo nie mogła wyprodukować odpowiedniego okrętu spełniającego wcześniej założone wymagania. Dopiero w późnych latach 20. XX wieku projektanci Marynarki Wojennej opracowali plany praktycznej floty okrętów podwodnych. Flota okrętów podwodnych zaczyna się praktycznie od budowy okrętów typu Porpoise lub typu "P" oraz typu Salmon / Sargo lub "S" w latach 1933-35.

W 1939 r. zespół Thomasa Harta opracował plany szybkiego, zwrotnego okrętu podwodnego, rozpoczynając nowy typ okrętów nazwany Tambor lub typem "T". Nowy okręt o 91 m długości oraz wyporności 1500 ton (w porównaniu z typem "V", długość 116 m oraz wyporność 2000 ton) stał się idealny na długie wojenne patrole.

Jednostki typu Tambor okazały się olbrzymim sukcesem, ich sprawność przekroczyła nawet oczekiwania wobec nich[1]. Rozwijały prędkość nawodną 20 węzłów, podwodna 9 węzłów[2], wyposażone były w doskonały Torpedo Data Computer (TDC) zdolny do indywidualnego programowania żyroskopów każdej z torped wystrzelonej salwy, dzięki czemu dowódca jednostki nie musiał celować całym okrętem, a jedną salwą torped mógł atakować kilka rożnych celów. Układ klimatyzacji okrętu oraz chłodzone lodówki do przechowywania żywności, stwarzały doskonale warunki socjalne dla załogi, co miało niebagatelne znaczenie zwłaszcza podczas długich rejsów, szczególnie w wodach tropikalnych Pacyfiku[1]. Czas awaryjnego zanurzenia okrętów typu Tambor do głębokości peryskopowej wynosił jedynie 35 sekund[1]. Do sukcesu typu Tambor przyczynił się rozwój silnika Diesla opracowanego przez Wintom and Fairbanks-Morse. Przeprowadzone testy okrętów wykazały także wysoki stopień wytrzymałości kadłuba na pobliskie eksplozje bomb głębinowych. Jednostki te doskonale reagowały na stery w zanurzeniu i w momencie ich wprowadzenia do służby, nie miały sobie równych w żadnej z flot świata[1]. Ustępowały jedynie niemieckim okrętom podwodnym w zakresie optyki peryskopów, jakości torped i oraz wytrzymałości kadłuba sztywnego na głębokościach przekraczających konstrukcyjną głębokość zanurzenia.

Układ wewnętrznych przyrządów, ogólna sylwetka i kadłub odróżniały okręty typu Tambor od wcześniejszych typów Salmon / Sargo. Typ "T" po raz pierwszy zaprezentował podwójny kadłub oraz oddzielną sterownię jak w U-Bootach.

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • Stocznie: Electric Boat (SS 198-200; 206-208), Portsmouth (SS 201,202,209,210), Mare Island (SS 203, 211)
  • Liczba okrętów: 12 okrętów podwodnych zbudowanych w latach 1939-40.
  • Wyporność: 1475 t (wynurzony),
    2370 t (zanurzony)
  • Długość: 93.8 m
  • Szerokość: 8.3 m
  • Zanurzenie: 4.6 m
  • Głębokość zanurzenia (testowa): 75 m
  • Prędkość: 20 węzłów (37 km/h) wynurzony, 9 węzłów (17 km/h) zanurzony
  • Zasięg: 12,000 mil morskich przy prędkości 10 węzłów (18,000 km przy prędkości 17 km/h) wynurzony
  • Maksymalna długość zanurzenia: 48 godzin.
  • Objętość zbiornika paliwa: 93,993 do 96,365 galonów amerykańskich (356 do 365 m³)
  • Czas patrolowania: 75dni
  • Załoga: 6 oficerów i 54 marynarzy
  • Uzbrojenie:
    • 10 wyrzutni torped 533 mm) (6 dziobowych, 4 rufowe) z 24 torpedami;
    • 1 × 3 in (76 mm)/50 calibre, 2x0.5" (12.7mm) & 2x0.3" (7.62mm)
  • Maszynownia:
    • 4 × 1350 koni mechanicznych (1 MW) silnik Diesla (General Motors w SS 198-200 & 206-208, Fairbanks-Morse w SS 201-203 & 209-211), 4 * 1370 koni mechanicznych (1020kW) General Electric silnik elektryczny

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Clay Blair: Silent victory: the U.S. submarine war against Japan. Annapolis, Md.: Naval Institute Press, 2001, s. 79-80. ISBN 1-55750-217-X.
  2. Norman Polmar: The American submarines. Annapolis, Md.: Nautical Aviation Pub. Co. of America, 1981. ISBN 0-933852-14-2.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]