U Pana Boga za piecem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy filmu Jacka Bromskiego. Zobacz też: U Pana Boga za Piecem (zespół wokalno-instrumentalny).
U Pana Boga za piecem
Gatunek komedia
Data premiery Polska 13 listopada 1998
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 100 min
Reżyseria Jacek Bromski
Scenariusz Tadeusz Chmielewski
Jacek Bromski
Główne role Krzysztof Dzierma
Jan Wieczorkowski
Ira Łaczina
Muzyka Henri Seroka
Zdjęcia Ryszard Lenczewski
Scenografia Dorota Ignaczak
Kostiumy Dorota Roqueplo
Montaż Jadwiga Zajicek
Produkcja Telewizja Polska – Telewizyjna Agencja Produkcji Teatralnej i Filmowej
Studio Filmowe (d. Zespół Filmowy) Oko
Dystrybucja Vision Film Distribution
Kontynuacja U Pana Boga w ogródku
Henryk w radiowozie KP Królowy Most
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z U Pana Boga za piecem

U Pana Boga za piecem – polski film fabularny z 1998 w reżyserii Jacka Bromskiego, pierwsza część trylogii filmowej mieszczącej również U Pana Boga w ogródku i U Pana Boga za miedzą.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Autobus, przewożący pasażerów z Białorusi, zostaje sterroryzowany przez ukraińską mafię. Przestępcy żądają w pobliskim lesie haraczu. Jedna z pasażerek, Marusia nie chcąc złożyć okupu zostaje wysadzona na pobliskim przystanku autobusowym. Po wypadku spowodowanym przez mafię, w wyniku którego policyjny polonez ląduje w rowie, kobieta postanawia złożyć zeznania na posterunku Policji w Królowym Moście. Mimo złożenia zeznań postanawia pomieszkać w mieście parę dni, mając nadzieję na zwrócenie zabranych dolarów. Zostaje ugoszczona w organistówce, w pobliskiej parafii. Przy okazji poznaje Witka, organistę. Wiedząc, że niedługo będzie musiała opuścić Polskę, zobowiązuje się zaśpiewać "Ave Maria" na ślubie córki wójta Królowego Mostu. W międzyczasie komendant Królowego Mostu prowadzi śledztwo przeciw bossowi ukraińskiej mafii, "Gruzinowi". Po pewnym czasie namierza przestępcę, zastawia na niego pułapkę i odzyskuje pieniądze Marusi. Tym sposobem przepędza mafię z Królowego Mostu, narażając się jednocześnie proboszczowi tej miejscowości, gdyż w trakcie swej akcji postrzela "Gruzina". Marusia odzyskawszy swe pieniądze zamierza wrócić do rodzinnych stron, jednakże Witek, poznany organista, prosi ją o rękę. Ostatecznie Witek wraz z Marusią zostają w Królowym Moście.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • publiczności na festiwalach w Chicago (1998) i w Słupcy k. Konina (1999)
  • Brązowe Grono na Lubuskim Lecie Filmowym w Łagowie (1998)
  • Brązowy Granat na Festiwalu Filmów Komediowych w Lubomierzu (1999)
  • kilka nagród na 23. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Wielu aktorów grających w filmie to aktorzy Białostockiego Teatru Lalek
  • Podczas ślubu Sławka Marusia śpiewa "Ave Maria". Jednak w rzeczywistości śpiewała to Ewa Nykas
  • Podczas napisów końcowych pojawia się piosenka "Serce rozbitkiem jest" w wykonaniu zespołu Firebirds
  • Film był kręcony w: Sokółce (kościół, plebania, komisariat), Supraślu (kościół, dom komendanta), Białymstoku (targ), Janowie (dyskoteka), na szosie z Białegostoku do Bobrownik oraz w Królowym Moście, gdzie dzieje się akcja filmu
  • Marusia i Witek idą na dyskotekę, gdzie pewien zespół śpiewa piosenki. Jedna z nich została nagrana w Studiu Jumilexu w Warszawie (Piosenka pt. "Plaża" w wykonaniu zespołu Hit)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]