Układ jednostek miar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Układ jednostek miar – uporządkowany, utworzony według określonych zasad, zbiór jednostek miar, za pomocą których można mierzyć wielkości fizyczne wchodzące w skład układu wielkości fizycznych, na którym jest on oparty[1].

To oznacza, że aby można było mierzyć np. wielkości cieplne, wśród wielkości podstawowych układu wielkości, musi być wielkość cieplna (np. temperatura), a dla wielkości elektrycznych i magnetycznych musi być wielkość elektryczna (np. natężenie prądu elektrycznego).

Układy jednostek miar:

W Polsce obowiązuje Międzynarodowy Układ Jednostek Miar SI zgodnie z normą PN ISO 31.

Układ jednostek miar jest spójny, jeżeli zależności między jednostkami układu wyrażają się wzorami, w których współczynniki liczbowe są zawsze równe jedności (jeżeli geometria zagadnienia nie narzuca współczynnika różnego od jedności, w postaci stałej matematycznej)[2].

Przypisy

  1. H. Chmielewski Międzynarodowy układ jednostek miar SI PWSZ Warszawa 1973
  2. J. M. Massalski J. Studnicki, Legalne jednostki miar i stałe fizyczne, PWN, Warszawa 1988.