Siła

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy wielkości fizycznej. Zobacz też: inne znaczenia.
Siła
Rodzaj wielkości wektorowa
Wymiar \mathrm{\frac{M \cdot L}{T^2}}
Gdzie: M\, - masa, L\, - długość, T\, - czas
Typowy symbol wielkości F\,
Typowe jednostki niuton (w układzie SI), dyna (w układzie CGS), kilogram-siła (w ciężarowym układzie jednostek miar)
Mechanika klasyczna
Rownia tarcie.svg
\mathbf F = \frac{\mathrm d\mathbf p}{\mathrm dt}
II zasada dynamiki Newtona
Wprowadzenie
Historia
Aparat matematyczny
Koncepcje podstawowe
Przestrzeń · Czas · Prędkość · Szybkość · Masa · Przyspieszenie · Grawitacja · Siła · Popęd · Moment siły / Moment / Para sił · Pęd · Moment pędu · Bezwładność · Moment bezwładności · Układ odniesienia · Energia · Energia kinetyczna · Energia potencjalna · Praca · Praca wirtualna · Moc · Zasada d'Alemberta
Znani uczeni
Isaac Newton · Jeremiah Horrocks · Leonhard Euler · Jean le Rond d'Alembert · Alexis Clairaut · Joseph Louis Lagrange · Pierre Simon de Laplace · Henri Poincaré · Pierre Louis Maupertuis · William Rowan Hamilton · Siméon Denis Poisson
pokaż  dyskusja  edytuj

Siławektorowa wielkość fizyczna będąca miarą oddziaływań fizycznych między ciałami.

Jednostką miary siły w układzie SI jest niuton [N]. Nazwa tej jednostki pochodzi od nazwiska wybitnego fizyka Isaaca Newtona. W układzie CGS jednostką siły jest dyna. W układzie ciężarowym jednostką siły jest kilogram-siła [kgf][1] (lub [kG], inaczej kilopond [kp]).

Siła ma wartość 1 N, jeżeli nadaje ciału o masiekg przyspieszeniem/s².

Spis treści

[edytuj] Definicja

Siłę przedstawia szybkość zmiany pędu p w czasie t:

\overrightarrow F = {d\overrightarrow p \over dt}

gdzie

{d \over dt} jest operatorem pochodnej po czasie.

Korzystając z definicji pędu można zapisać wzór wiążący siłę z przyspieszeniem a i masą m

\overrightarrow F = {d(m\overrightarrow v) \over dt} = m{d\overrightarrow v \over dt} + \overrightarrow v{d m \over dt}

gdzie v jest prędkością ciała. Wzór ten można zapisać w postaci

\overrightarrow F =m{\overrightarrow a } + \overrightarrow v{d m \over dt}

Jeżeli masa ciał nie zmienia się, drugi wyraz znika i wzór redukuje się do

\overrightarrow F = m{d\overrightarrow v \over dt}       \overrightarrow F = m\overrightarrow a

Gdy siła ma stałą wartość, wzory mogą być zapisane przy użyciu przyrostów zamiast pochodnych

\overrightarrow F = \frac {\Delta \overrightarrow p}{\Delta t}\quad \quad \overrightarrow F = m{\Delta \overrightarrow v \over \Delta t}

[edytuj] Siła zachowawcza

Information icon.svg Osobny artykuł: siła zachowawcza.

Jest to siła, dla której można określić potencjał V, z którym związana jest energia potencjalna U. Związek siły z energią potencjalną wyraża wzór

\overrightarrow{F} = - \nabla U

Do takich sił stosuje się zasada zachowania energii mechanicznej.

[edytuj] Siła centralna

Jest to siła, której wartość zależy tylko od odległości od źródła. Gdy źródło znajduje się w początku układu, to siłę centralną można zapisać w postaci

\overrightarrow F = F(r) \hat r

gdzie F(r) określa wartość siły a wektor \hat r jest wersorem wektora  \overrightarrow r.

Siły centralne zawsze są zachowawcze, mają potencjał zależny tylko od r i spełniają zasadę zachowania momentu pędu.

Siłami centralnymi są np. siła grawitacji kuli lub siła elektrostatyczna ładunku punktowego.

Przypisy

[edytuj] Zobacz też

Wikisłownik
Zobacz hasło siła w Wikisłowniku

Osobiste
Przestrzenie nazw
Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Drukuj lub eksportuj
Narzędzia
W innych językach