Upadłość konsumencka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Upadłość konsumencka – możliwość umorzenia zobowiązań osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej wprowadzona 31 marca 2009 roku do polskiego prawa upadłościowego i naprawczego w przypadku zaistnienia niezawinionej niewypłacalności.

Postępowanie sądowe[edytuj | edytuj kod]

O ogłoszeniu upadłości decyduje sąd rejonowy na wniosek dłużnika. Ogłoszenie upadłości jest możliwe raz na 10 lat z przyczyn nadzwyczajnych i niezależnych od dłużnika (np. choroba, wypadek, utrata pracy). Obowiązkiem konsumenta-dłużnika jest ujawnienie wobec powołanego przez sąd syndyka całego swojego majątku.

Licytacja majątku i spłata wierzycieli[edytuj | edytuj kod]

Majątek ten zostanie zlicytowany, a uzyskane sumy pieniężne zostaną przeznaczone na proporcjonalną spłatę wierzytelności. W przypadku, gdy przedmiotem licytacji będzie nieruchomość, dłużnik może otrzymać jedynie środki na wynajem mieszkania przez okres 12 miesięcy. Zobowiązania niespłacone z mocy prawa zostaną umorzone. Gdy kwota sprzedaży nie pokryje wszystkich zobowiązań, sąd będzie ogłaszał plan spłaty zadłużenia na okres nie dłuższy niż pięć lat (w szczególnych przypadkach okres ten można wydłużyć o dwa lata[1]). Przez ten czas konsument nie będzie mógł dokonywać zakupów z odroczonym terminem płatności, zakupów na raty itp.[2].

Upadłość konsumencka transgraniczna[edytuj | edytuj kod]

Istnieje również możliwość ogłoszenie upadłości konsumenckiej transgranicznej, jeśli polski obywatel przeniesie swoje COMI (centrum interesów życiowych) do innego kraju Unii Europejskiej np. Anglii. Zgodnie z Rozporządzeniem Rady (WE) nr 1346/2000 z dn. 29 maja 2000 r. sądem właściwym w przypadku postępowania upadłościowego jest sąd kraju w którym dłużnik posiada swoje centrum interesów życiowych, a nie sąd kraju w którym posiada zadłużenie. Co więcej, dłużnika i wierzycieli obowiązują przepisy dot. upadłości obowiązujące w kraju umiejscowienia sądu przeprowadzającego cały proces. Czyli jeżeli dłużnik zbankrutuje w Wielkiej Brytanii to jego oraz jego wierzycieli obowiązują przepisy brytyjskie a nie polskie, a przepisy brytyjskie są nieporównywalnie bardziej przychylne bankrutowi niż przepisy polskiej Ustawy o Upadłości Konsumenckiej. Po ogłoszeniu bankructwa osobistego w UK polscy wierzyciele nie mają już prawa dochodzić swoich wierzytelności, a polscy komornicy są zobowiązani do zaprzestania egzekucji. Co więcej, nie mają oni prawa w żaden sposób podważyć wyroków sądów brytyjskich. Wszelkie wątpliwości z tym związane rozwiał wyrok Sądu Najwyższego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 lutego 2011 r (sygn. Akt II CSK 425/10). Sąd jasno i wyraźnie stwierdził, że: „W celu zachowania zasady zaufania, orzeczenie sądu państwa członkowskiego o wszczęciu postępowania upadłościowego powinno być, po pierwsze, automatycznie uznane przez wszystkie państwa członkowskie, po drugie, orzeczenie to powinno być uznane bez badania jego prawidłowości, i po trzecie, orzeczenie to wywołuje we wszystkich państwach członkowskich skutki, które wynikają z prawa państwa wszczęcia postępowania. Mając na uwadze treść art. 26 oraz art. 16 zdanie 2 Rozporządzenia Rady WE nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego, uznać należy, że przepis ten nie daje podstawy do merytorycznego badania orzeczenia wszczynającego postępowanie upadłościowe, czyli badania istoty zawartego w nim rozstrzygnięcia, a zwłaszcza nie daje podstawy do badania przesłanek przyjętych za podstawę orzeczenia”.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Scale of justice gold.png Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.