Uprawa konserwująca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Siew buraków cukrowych w mulcz

Uprawa konserwująca (ang. conservation tillage, niem. konservierende Bodenbearbeitung) - sposób uprawy z wykorzystaniem mulczowania, mający na celu ochronę gleby przed degradacją oraz zachowanie jej produktywności[1]. Najczęściej odnosi się to do roślin jarych wysiewanych w szerokie rzędy, np. buraka cukrowego, kukurydzy, które sieje się w przemarznięty międzyplon ścierniskowy (facelia, gorczyca, rzodkiew). Siew, za pomocą specjalnych siewników, może następować w międzyplon (mulcz) płytko wymieszany z rolą lub bezpośrednio w przemarzniętą masę. Przy takiej technologii uprawy, wykorzystując warunki siedliska, plony roślin można utrzymać na zbliżonym do uprawy tradycyjnej poziomie.

Technologia uprawy konserwującej polega na wyeliminowaniu z jesiennej uprawy roli najbardziej energochłonnej uprawki, jaką jest orka przedzimowa oraz na rezygnacji z wiosennej uprawy, bądź też ograniczeniu jej do jednego płytkiego zabiegu, którego zadaniem jest wymieszanie mulczu międzyplonowego z rolą.

Bywa czasami błędnie nazywana uprawą zachowawczą.

Zalety orki[edytuj | edytuj kod]

  • Długotrwałe działanie spulchniające
  • Lepsze napowietrzanie gleby pobudzające jej aktywność biologiczną
  • Ograniczanie strat części spławialnych i składników pokarmowych
  • Zaoranie chwastów i osypanego ziarna zbóż
  • Dokładne przykrycie międzyplonów i resztek pożniwnych
  • Zwiększenie strefy wzrostu korzeni
  • Równomierne wzbogacenie gleby w próchnicę, wapń i składniki pokarmowe
  • Likwidowanie głębokich kolein

Wady orki[edytuj | edytuj kod]

  • Zniszczenie naturalnej warstwy ochronnej gleby (roślinności i resztek organicznych)
  • Zmniejszenie populacji geobiontów
  • Niszczenie struktury gleby
  • Sprzyjanie erozji wodnej i wietrznej
  • Przesuszanie warstwy ornej
  • Zaburzenie obiegu składników pokarmowych
  • Zmniejszenie nośności gleby
  • Zbyt szybki rozkład substancji organicznej
  • Zbyt głębokie umieszczanie nawozów naturalnych i organicznych
  • Głębokie umieszczanie nasion chwastów, które w uprawach następczych są wyorywane i pobudzane do kiełkowania
  • Tworzenie podeszwy płużnej i zaskorupienia
  • Wyrywanie kamieni i martwicy glebowej
  • Wymaganie optymalnej wilgotności uprawowej
  • Konieczność doprawiania zaoranego pola
  • Możliwość siewu dopiero po odleżeniu się roli
  • Niska wydajność i wysoka energochłonność

Przypisy

  1. Zimny L. 1999. Uprawa konserwująca. Postępy Nauk Rolniczych 5, 41-52

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]