Urządzenie blokowe
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Urządzenie blokowe (ang. block device) – (w systemach Unixowych) służy do odczytywania/zapisywania danych blokami, czyli w większych porcjach (połączonych grupach bajtów) takich jak: sektory, kilobajty czy klastry.
Urządzenia blokowe różnią się od znakowych tym, że w większości są buforowane i pozwalają na swobodny dostęp do danych (lseek).
[edytuj] Przykłady urządzeń blokowych
- dyski (/dev/hda, /dev/sdb)
- partycje (/dev/sda1, /dev/hdc3)
- dyskietki (/dev/fd0)
- pętle zwrotne (/dev/loop0)
- ram-dyski (/dev/ram1)
