VVT-i

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

VVT-i, (eng. Variable Valve Timing with intelligence) – inteligentny system zmiennych faz rozrządu, rozwiązanie zastosowane w silnikach Toyoty od 1996 roku, zastąpiło system VVT używany w latach 1991-96.

Układ ma podobne działanie do systemu VTC (nie mylić z VTEC) Hondy. Komputer w zależności od obrotów, otwarcia przepustnicy, obciążenia silnika reguluje moment otwarcia zaworów dolotowych. Dzięki temu krzywa momentu obrotowego jest bardziej płaska tj. większy moment jest dostępny przy niższych prędkościach obrotowych, a co za tym idzie wzrasta elastyczność silnika przy spadku zużycia paliwa. Można zaobserwować także lepszą reakcję na wciśnięcie pedału gazu w jednostkach wyposażonych w system VVT-i.

W 1998 wprowadzono system Dual VVT-i, w który wyposażone są nowoczesne silniki V6 Toyoty (np. 3.5L 2GR-FE V6). W 1998 wprowadzono także system VVTL-i, w którym silnik posiada 2 wałki rozrządu - jeden operuje zaworami dolotowymi, a drugi wylotowymi. Każdy wał ma oddzielny garb krzywki dla wysokich i niskich obrotów. Daje to dodatkowy przyrost mocy powyżej 6000 obr/min. Niestety Toyota musiała wycofać silniki z technologią VVTL-i z większości rynków z powodu nie spełniania norm emisyjnych EURO IV.