Wózek Jakobsa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zespół trakcyjny kolei niemieckich DB 423 z wózkiem Jakobsa.
Wagon Bhp w żółto-niebieskim malowaniu Przewozy Regionalne.
Wózek Jakobsa w składzie pociągu Nebraska Zephyr.

Wózek Jakobsa (wózek wspólny systemu Jakobsa) – wózek 2- lub 3-osiowy, na którym opierają się dwa sąsiednie wagony, stając się członami nierozłączalnymi w czasie eksploatacji.

W Polsce w wózki Jakobsa wyposażony był już historycznie pierwszy elektryczny zespół trakcyjny serii EW51. Wózki te można również spotkać m.in. w wagonach Bhp, elektrycznych zespołach trakcyjnych EN94, EN95 i Stadler FLIRT, spalinowych zespołach trakcyjnych z rodziny PESA 218M, a także w wagonach tramwajowych (np. Konstal 102Na).

Nazwa wózka pochodzi od nazwiska jego wynalazcy – niemieckiego inżyniera kolejowego Wilhelma Jakobsa, który po raz pierwszy zastosował tę konstrukcję w latach 20. XX wieku.

Zalety:

  • mniejsza liczba osi
  • mniejsza masa jednostki
  • krótszy skład (brak sprzęgów i długich przejść międzywagonowych)
  • po wykolejeniu wagony w dalszym ciągu pozostają nierozłączone

Wady:

  • rozłączanie członów tylko w warunkach warsztatowych
  • brak dowolnej modyfikacji składu
  • trudności w umieszczeniu napędu i związana z tym zmniejszona liczba osi napędowych (zwykle tylko 4 osie skrajne).