Wadd

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wadd – wczesnoarabskie i jemeńskie bóstwo lunarne czczone w okresie przedislamskim na obszarze południowej Arabii.

Prawdopodobnie był miejscowym odpowiednikiem mezopotamskiego boga Sina. Jako bóstwu księżyca oddawali mu pod tym imieniem cześć zwłaszcza mieszkańcy królestw Ma‘in i Ausan (rejon Adenu), gdzie uważano go za „bóstwo narodowe”. Wiadomo, iż w Numan znajdowała się świątynia, w której królowie Ausanu składali mu ofiary na ufundowanym przez nich ołtarzu. Kult jego praktykowali także Minejczycy z położonego dalej na północ królestwa Ma‘in, a mający w tradycji związki etniczne z Grecją (Kreta, Eubea). Na Delos znaleziono poświęcony mu ołtarz, którego minejsko-grecka inskrypcja wskazuje na drugą połowę II w. p.n.e. W Nadżran (dzis. Uẖdūd) inskrypcja z minejskiej budowli świątynnej przypuszczalnie wymienia jego imię jako Wadab[1].

Jedna z jego świątyń znajdowała się w Dumat al-Dżandal w Arabii Środkowej. Wyobrażony był tam jako olbrzymi człowiek uzbrojony w miecz, lancę, łuk i kołczan strzał. Sĸładano mu ofiary z mleka.

Przypisy

  1. Brian Doe, dz. cyt. s. 74.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Brian Doe: Południowa Arabia. Warszawa: Wyd. Artystyczne i Filmowe, 1979.
  • Praca zbiorowa: Wielka Historia Świata. T. 4. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2005, s. 80. ISBN 83-7425-025-9.