Wiśwamitra

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Wiśwamitra (sanskryt विश्वामित्र) – jeden z Siedmiu Mędrców (ryszi) o wielkiej mądrości i sile duchowej, wymieniony w liście Śatapatha-Brahmana.

Jeden z bohaterów indyjskiego eposu Ramajany – nauczyciel Ramy i Lakszmany; w młodości król, wojownik i zdobywca, którego imię budziło grozę. Po sporze z Wasiszthą o Surabhi wyrzekł się władzy królewskiej i stał się, dzięki surowym umartwieniom i czystej sile woli, adeptem ascezy, wieszczem i świętym. Łączył w sobie dostojeństwo wieszcza i autorytet króla, ponadto był popędliwy i pewny siebie.

Nie odczuwał zmęczenia, gorąca ani zimna, głodu ani zmęczenia, a nawet starości – panował całkowicie nad potrzebami ciała i wstrzemięźliwością.

Na swojego następcę wybrał Śunahśepę, wywołało to bunt pięćdziesięciu ze stu jego synów. Nieposłuszni i przeklęci synowie uchodzili za przodków ludów niearyjskich[1].

Przypisy

  1. Andrzej M. Kempiński: Słownik mitologii ludów indoeuropejskich. Poznań: Kantor Wydawniczy SAWW, 1993, s. 452. ISBN 8385066918.