Wianek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dziewczynka w wianku z żywych kwiatów na głowie

Wianek – rodzaj nakrycia głowy (wieńca) upleciony z ziół i kwiatów. Tradycyjnie wianki noszone były przez dziewczęta i niezamężne kobiety, stąd stały się symbolem niewinności. O kobiecie zamężnej mówiło się, że "straciła wianek". Zgodnie z polską, a także ogólnosłowiańską tradycją, panna młoda oddaje druhnom swój wianek podczas weselnych oczepin.

W dawnych czasach zakonnice chowane były w wiankach. Zielony wieniec składany na grobie to symbol czci oddanej tam pochowanym. Wianek pojawia się też na wielu obrazach o treści religijnej. Biały wianek jest też elementem stroju dziewczynek przystępujących do Pierwszej Komunii.

Wianek zakłada się też do strojów ludowych, np. krakowskiego.

Tradycyjnym obyczajem jest puszczanie wianków w Noc Świętojańską.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]