Województwo kieleckie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Województwo kieleckiewojewództwo istniejące w okresie II Rzeczypospolitej, PRL oraz III Rzeczypospolitej. Utworzone 2 sierpnia 1919 na mocy ustawy tymczasowej o organizacji władz administracyjnych II instancji[1]. Granice tego województwa zmieniały się w 1938, 1945, 1950 i 1975 roku. W czasie reformy administracyjnej w 1999 zostało zlikwidowane. Po reformie większa część jego obszaru znalazła się w województwie świętokrzyskim.

Województwo kieleckie w okresie II Rzeczypospolitej (1918-1939)[edytuj | edytuj kod]

Województwo kieleckie w latach 1919-1938

Utworzenie województwa kieleckiego w dniu 2 sierpnia 1919 roku.

Województwo kieleckie w latach 1945-1950[edytuj | edytuj kod]

Województwo kieleckie w latach 1946-1950

Granice powojennego województwa kieleckiego zostały ustalone dekretem PKWN z dnia 21 sierpnia 1945 r. W 1946 roku województwo kieleckie miało 1 701 800 mieszkańców. Zajmowało obszar 17 804 km². Na jego terenie znajdowało się 26 miast.

W skład województwa wchodziło 13 powiatów: Częstochowa miasto, częstochowski, iłżecki, jędrzejowski, kielecki, kozienicki, opatowski, pińczowski, Radom miasto, radomski, sandomierski, stopnicki i włoszczowski.

Województwo kieleckie w latach 1950-1975[edytuj | edytuj kod]

Województwo w latach 1950-1975

Powierzchnia: 19 476 km² (6,2% powierzchni kraju). Zachodnia i północna granica województwa znajdowała się na rzece Pilicy. Granicę południowo-wschodnią i wschodnią stanowiła Wisła.

Powierzchnia i ludność według powiatów
Stan z dn. 31 lipca 1959[2]
Powiaty Powierzchnia w km² Ludność w tys. %%
ludności
w miastach
Województwo kieleckie 19 476 1 859 26,4
białobrzeski 654 38 10,6
buski 941 91 9,0
chmielnicki 618 41 9,6
iłżecki 1 010 84 4,5
jędrzejowski 1 252 100 12,2
kazimierski 545 63 12,8
Kielce miasto 41 88 100,0
kielecki 1 824 167 6,5
konecki 1 442 107 15,9
kozienicki 1 096 77 22,8
lipski 810 51 4,4
opatowski 1 480 130 7,3
opoczyński 1 428 102 9,6
Ostrowiec Świętokrzyski miasto 48 38 100,0
pińczowski 547 45 11,5
przysuski 642 42 6,7
Radom miasto 65 130 100,0
radomski 1 040 85 6,4
sandomierski 682 79 16,6
Skarżysko-Kamienna miasto 43 35 100,0
Starachowice miasto 19 35 100,0
staszowski 784 59 9,7
szydłowiecki 493 43 12,0
włoszczowski 1 396 87 16,7
zwoleński 576 42 13,0

Województwo kieleckie w latach 1975-1998[edytuj | edytuj kod]

Województwo kieleckie
Mapa
Położenie na mapie kraju
Stolica Herb miasta Kielce.svg Kielce
Powierzchnia 9211 km²
Populacja (1998)
liczba ludności
gęstość

1 131 700
122,9 osób/km²
Tablice rejestracyjne KI, KE, KJ
Portal Portal Polska Ludowa
Mapa województwa w ostatnim dniu jego istnienia z podziałem na gminy.

28 maja 1975 weszła w życie ustawa o dwustopniowym podziale administracyjnym państwa. Polska została podzielona na 49 województw. W 1993 województwo kieleckie miało 1 135 500 mieszkańców[1]. Składało się wówczas z 80 gmin, a na jego terenie znajdowało się 19 miast[1].

Od wschodu graniczyło z województwem tarnobrzeskim, od południa z tarnowskim i krakowskim, od zachodu z katowickim, częstochowskim i piotrkowskim, a od północy z województwem radomskim.

Z obszarem 9,2 tys. km² województwo kieleckie zajmowało szóste miejsce w kraju pod względem powierzchni[3].

Urzędy Rejonowe[edytuj | edytuj kod]

  • Urząd Rejonowy w Busku-Zdroju dla gmin: Bejsce, Busko-Zdrój, Chmielnik, Czarnocin, Gnojno, Kazimierza Wielka, Kije, Koszyce, Michałów, Nowy Korczyn, Oleśnica, Opatowiec, Pacanów, Pińczów, Solec-Zdrój, Stopnica, Szydłów, Tuczępy, Wiślica i Złota
  • Urząd Rejonowy w Jędrzejowie dla gmin: Imielno, Jędrzejów, Krasocin, Małogoszcz, Nagłowice, Oksa, Sędziszów, Słupia, Sobków, Włoszczowa i Wodzisław
  • Urząd Rejonowy w Kielcach dla gmin: Bieliny, Bodzentyn, Chęciny, Daleszyce, Górno, Łagów, Łączna, Łopuszno, Masłów, Miedziana Góra, Morawica, Nowa Słupia, Piekoszów, Pierzchnica, Raków, Sitkówka-Nowiny, Słupia (Konecka), Strawczyn, Suchedniów i Zagnańsk oraz miasta Kielce
  • Urząd Rejonowy w Końskich dla gmin: Bliżyn, Końskie, Mniów, Radoszyce, Ruda Maleniecka, Smyków i Stąporków
  • Urząd Rejonowy w Miechowie dla gmin: Charsznica, Działoszyce, Kozłów, Książ Wielki, Miechów, Pałecznica, Racławice, Skalbmierz i Słaboszów
  • Urząd Rejonowy w Starachowicach dla gmin: Bałtów, Bodzechów, Brody, Kunów, Mirzec, Pawłów, Skarżysko Kościelne, Waśniów i Wąchock oraz miast: Ostrowiec Świętokrzyski, Skarżysko-Kamienna i Starachowice

Miasta[edytuj | edytuj kod]

Ludność (stan na 31.12.1998 r.)

Ludność w latach[edytuj | edytuj kod]

  • 1975 – 1 037 100
  • 1980 – 1 068 700
  • 1985 – 1 107 900
  • 1990 – 1 126 700
  • 1995 – 1 136 600
  • 1998 – 1 131 700

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Kielce jako stolica regionu na stronie Informatora Miejskiego Kielc.
  2. Wincenty Kawalec, Kielecczyzna. Rozwój gospodarczy regionu, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1962.
  3. Ryszard Garus, Znakowane szlaki turystyczne woj. kieleckiego, Kielce 1990, s. 7.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jarosław Swajdo, Między Wisłą a Pilicą. Dzieje podziałów administracyjnych w regionie kielecko-radomskim do 1975 roku, Kielce 2005.
  • Jerzy Z. Pająk, Dzieje podziałów administracyjnych a granice regionu świętokrzyskiego, [w:] Region świętokrzyski. Mit czy rzeczywistość?, Kielce 2001.
  • Teresa Koba-Ryszewska, Przeszłość administracyjna ziem województwa kieleckiego, [w:] Z dziejów ziemi kieleckiej (1918-1944), Warszawa 1970.