Województwo kieleckie (II Rzeczpospolita)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy województwa kieleckiego II Rzeczypospolitej. Zobacz też: województwo kieleckie.
województwo kieleckie
Herb
Herb
Położenie na mapie województwa
województwo kieleckie na mapie Polski
Utworzone 14 sierpnia 1919
Uruchomione 15 lutego 1920[1]
Stolica województwa Kielce
Urząd Wojewódzki Kielce, pl. Zamkowy
Wojewoda ostatni: Władysław Dziadosz
Powierzchnia w 1921 25 741 km²
Powierzchnia w 1939 22 204 km²
Ludność 2.535.898 mieszk.
(1921)
2.671.000 mieszk.
(1931)
Gęstość zaludnienia 95,5 mieszk./km²
(1921)
120 mieszk./km²
(1931)
Tablica rejestracyjna KL
zobacz: szczegółowy podział administracyjny
powiaty grodzkie 3
ziemskie 15
gminy miejskie 37
wiejskie 275
Województwo Kieleckie w szczegółowych danych statystycznych spisu powszechnego z 30.IX.1921 i spisu powszechnego z 9. XII. 1931 r.
Województwo kieleckie – oficjalne dane GUS spisu powszechnego 1921
Województwo kieleckie – oficjalne dane GUS spisu powszechnego 1921

Województwo kieleckiewojewództwo II Rzeczypospolitej, utworzone 14 sierpnia 1919 na mocy ustawy tymczasowej o organizacji władz administracyjnych II instancji[2]. Stolicą województwa były Kielce. W skład województwa weszły ziemie dawnej guberni kieleckiej i guberni radomskiej wraz z Zagłębiem Dąbrowskim i powiatem częstochowskim[3].

Województwo było początkowo podzielone na 16 powiatów ziemskich: będziński, częstochowski, iłżecki (z siedzibą w Wierzbniku), jędrzejowski, kielecki, konecki, kozienicki, miechowski, olkuski, opatowski, opoczyński, pińczowski, radomski, sandomierski, stopnicki (z siedzibą w Busku) oraz włoszczowski.

Według spisu z 1921 województwo kieleckie miało 2 535 898 mieszkańców. Gęstość zaludnienia przy obszarze 25 741 km² wynosiła 98,5 mieszkańców na km²[4]. Było to jedno z województw rdzennie polskich, liczyło 91,3% ludności polskiej i 8,5% żydowskiej[4]. 87,6% mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego, 11,9% wyznania mojżeszowego[4].

12 kwietnia 1928 r. utworzono powiaty grodzkie: Częstochowę i Sosnowiec, a 18 maja 1932 r. Radom. 1 stycznia 1927 r. powstał powiat zawierciański. Województwo miało obszar 25 736 km² i 1 858 700 mieszkańców[2].

Na mocy ustawy z 9 kwietnia 1938 granice województwa zostały zmienione. Powiaty opoczyński i konecki przeniesiono do województwa łódzkiego. W nowych granicach (od 1 kwietnia 1939 r.) województwo kieleckie miało 2 024 500 mieszkańców[2].

Podczas II wojny światowej na terenie województwa działał aktywnie polski ruch oporu.

Wojewodowie kieleccy w II Rzeczypospolitej[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. M.P. z 1920 r. Nr 48, poz. brak
  2. 2,0 2,1 2,2 Kielce jako stolica regionu na stronie Informatora Miejskiego Kielc
  3. Miasta polskie w Tysiącleciu, przewodn. kom. red. Stanisław Pazyra, Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, Wrocław – Warszawa – Kraków, 1965-1967, Tom I, s. 490
  4. 4,0 4,1 4,2 Województwo kieleckie na stronie Galerii Alfabet Polski

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. T. Koba-Ryszewska, Przeszłość administracyjna ziem województwa kieleckiego, (w:) Z dziejów ziemi kieleckiej (1918-1944), Warszawa 1970.
  2. J. Z. Pająk, Dzieje podziałów administracyjnych a granice regionu świętokrzyskiego, (w:) Region świętokrzyski. Mit czy rzeczywistość?, Kielce 2001.
  3. J. Swajdo, Między Wisłą a Pilicą. Dzieje podziałów administracyjnych w regionie kielecko-radomskim do 1975 roku, Kielce 2005.