Wyżeł włoski krótkowłosy
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Wyżeł włoski krótkowłosy | |
Wyżeł włoski krótkowłosy |
|
| Inne nazwy | Bracco italiano, Italian Pointer |
| Kraj patronacki | Włochy |
| Wymiary | |
| Wysokość | 58 - 67 cm (psy), 55 - 62 cm (suki) |
| Masa | 55 do 62 kg |
| Klasyfikacja | |
| FCI | Grupa VII, Sekcja 1.1, numer wzorca 202 |
Wyżeł włoski krótkowłosy – jedna z ras psów należąca do grupy wyżłów, zaklasyfikowana do sekcji wyżłów kontynentalnych, w podsekcji psów w typie gończych. Typ wyżłowaty[1].
Wyżeł włoski krótkowłosy jest uznawany za przodka wyżłów kontynentalnych, jest cięższy w budowie i masywniejszy. Na polowaniu wytrwały, sprawdza się jako posokowiec i aporter. Występuje w dwóch odmianach:
Rasa ta popularna była w renesansie, kiedy to Włosi przekazywali ją jako podarunek Francuzom i Hiszpanom.
Przypisy
- ↑ Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 146.
[edytuj] Bibliografia
- Eva-Maria Krämer "Rasy psów", Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 2003
- David Alderton "Psy", Wiedza i życie", Warszawa 2006
- Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.