Wyrok zaoczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wyrok zaoczny — rodzaj wyroku sądowego, który wydany jest pod nieobecność pozwanego lub oskarżonego, jeżeli przepisy prawa na to zezwalają.

Wobec bezczynności pozwanego, na którym ciąży obowiązek wdania się w spór, sąd może wydać wyrok zaoczny o ile zostaną spełnione następujące przesłanki:

  • pozwany nie stawił się na rozprawę bądź mimo stawienia się nie bierze w niej udziału,
  • pozwany nie złożył w sprawie żadnych wyjaśnień,
  • pozwany nie złożył wniosku o przeprowadzenie rozprawy w jego nieobecności,
  • obowiązkowe stawiennictwo powoda lub złożenie przez niego wniosku o przeprowadzenie rozprawy w jego nieobecności.

Wyrok zaoczny nie może zapaść w: postępowaniu apelacyjnym, kasacyjnym oraz postępowaniu o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, a także w postępowaniu nakazowym oraz upominawczym.

Wyrok zapada po przeprowadzeniu rozprawy. Wyrok może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

Sąd z reguły NIE PRZEPROWADZA postępowania dowodowego – podstawą faktyczną wyroku zaocznego są twierdzenia powoda przytoczone w powództwie lub pismach procesowych. Jeżeli twierdzenia te budzą uzasadnione wątpliwości, gdy jest to sprawa małżeńska lub między rodzicami i dziećmi to sąd PRZEPROWADZA postępowanie dowodowe.

Sąd uzasadnia wyrok zaoczny, gdy powództwo zostało oddalone w całości lub w części, a powód żądał uzasadnienia w ciągu tygodnia od doręczenia albo gdy powód, który takiego żądania nie zgłosił, wniósł apelację w przepisanym terminie.

Wyroki zaoczne są doręczane obu stronom z pouczeniem o przysługujących im środkach zaskarżenia. W polskim prawie wyrok zaoczny jest uregulowany w artykułach 339-349 kodeksu postępowania cywilnego oraz art. 479 § 1 i 482 kodeksu postępowania karnego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]