Zamek w Bieczu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł jest częścią cyklu artykułów o Bieczu
herb

Zamek w Bieczu - nieistniejący obecnie zamek królewski w stylu gotyckim usytuowany na Górze Zamkowej w Bieczu, po którym zachowały się jedynie fundamenty. Oprócz zamku na Górze Zamkowej w Bieczu znajdował się także niewielki zamek, w miejscu którego powstał później kościół św. Ducha w Bieczu i szpital oraz trzeci zamek, w miejscu którego zbudowano Kościół i klasztor franciszkański w Bieczu.

Historia:

Na wzgórzu nazywanym Górą Zamkową przy drodze z Biecza do Nowego Sącza, na miejscu wczesnośredniowiecznego grodu wybudowano w XIII w. murowany zamek obronny, który był terenową siedzibą książąt i królów polskich. Często odnotowywano pobyt w nim Władysława Łokietka i jego syna Kazimierza Wielkiego. Przy zamku wzmiankowany był kościół św. Piotra. W 1401 roku na zamku król Władysław Jagiełło zaręczył się z Anną Cylejską. W 1439 roku na zamku król Władysław Warneńczyk spotkał się z królem węgierskim Albrechtem Habsburgiem. Zamek ostatecznie przestał pełnić funkcję obronną w 2 poł. XV w. W 1475 r. Kazimierz IV Jagiellończyk polecił rozebrać zamek i przenieść siedzibę starosty do drugiego zamku. Ruiny zamku i całej fortyfikacji istniały jeszcze w XIX w. Dzisiaj o istnieniu zamku świadczą tylko zachowane w ziemi fundamenty.

Architektura:

Zamek miał kształt wydłużonego prostokąta o wymiarach 20 x 42 m i posiadał od północy okrągłą wieżę o średnicy 10 m. Od południa wzgórze obmywała rzeka Ropa.

Wykopaliska archeologiczne[edytuj | edytuj kod]

  • 1961

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]