Zbroja końska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zbroja końska z XVIw.

Zbroja końska - końskie uzbrojenie ochronne, nazywane też ladrami lub ladrowaniem.

Znane było już w starożytności. W Europie Zachodniej zaczęto je stosować w XIII w. Początkowo zbroja końska miała postać watowanego kropierza, później - kolczej plecionki. W XV w. i w I połowie XVI w. uzyskała ostateczną formę pełnej zbroi płytowej.

Składała się najczęściej z przedpierśnia (blachy osłaniającej pierś i nogi zwierzęcia), blachy tylnej chroniącej zad oraz częściowo nogi , z dwóch blach bocznych łączących przednią i tylną część zbroi, a także z naczółka (chroniącego czoło, a niekiedy również uszy i policzki) oraz folgowego nakarczka. Niekiedy całość była uzupełniona poprzez lejce z zamocowanymi stalowymi płytkami lub wykonanymi z łańcucha. Całość łączona była nitami, zawiasami oraz paskami.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Władysław Kwaśniewicz: 1000 słów o broni białej i uzbrojeniu ochronnym. Warszawa: Wyd. Ministerstwa Obrony Narodowej, 1981.