Zbroja końska
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Zbroja końska - końskie uzbrojenie ochronne, nazywane też ladrami lub ladrowaniem.
Znane było już w starożytności. W Europie Zachodniej zaczęto je stosować w XIII w. Początkowo zbroja końska miała postać watowanego kropierza, później - kolczej plecionki. W XV w. i w I połowie XVI w. uzyskała ostateczną formę pełnej zbroi płytowej.
Składała się najczęściej z przedpierśnia (blachy osłaniającej pierś zwierzęcia), blachy tylnej chroniącej zad, z dwóch blach bocznych łączących przednią i tylną część zbroi, a także z naczółka (chroniącego łeb) oraz folgowego nakarczka. Całość łączona była nitami i zawiasami.
[edytuj] Bibliografia
Władysław Kwaśniewicz: 1000 słów o broni białej i uzbrojeniu ochronnym. Warszawa: Wyd. Ministerstwa Obrony Narodowej, 1981.
