Zdolność skupiająca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Zdolność skupiająca (zdolność zbierająca, moc optyczna) – wielkość definiowana dla pojedynczych soczewek i dla układu optycznego oznaczająca odwrotność ogniskowej soczewki lub układu.

Z=\frac{1}{f}

gdzie Z – zdolność skupiająca, f – ogniskowa.

Domyślnie wzór ten stosuje się dla powietrza. Jeżeli dana soczewka znajduje się w ośrodku materialnym, którego współczynnik załamania wynosi n, zdolność skupiającą wyraża wzór

Z=\frac{n}{f}

gdzie f jest ogniskową układu w powietrzu. Zatem zastosowanie cieczy immersyjnej w mikroskopie zwiększa zdolność skupiającą obiektywu.

Dodatnia zdolność zbierająca oznacza soczewkę lub układ optyczny skupiający, a ujemna – soczewkę lub układ rozpraszający. Zerowa zdolność zbierająca oznacza brak zmiany kierunku promieni po przejściu przez soczewkę (obie powierzchnie robocze płaskie i równoległe do siebie – może wystąpić najwyżej przesunięcie równoległe, gdy kąt padania promieni będzie różny od zera).

Zdolność zbierającą mierzy się w dioptriach. Wymiarem dioptrii jest odwrotność metra.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. I.W. Sawieliew: Wykłady z fizyki 2. Wyd. 2. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 411-412. ISBN 83-01-11605-6.
  2. Jurgen R. Meyer-Arendt: Wstęp do optyki. Wyd. 1. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1977, s. 43.
  1. Encyklopedia PWN, hasło dioptria. [dostęp 14 listopada 2008].