Zieloni - Wolny Sojusz Europejski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Zieloni – Wolny Sojusz Europejski (Zieloni/WSE, ang. Greens/European Free Alliance, Greens/EFA) – jedna z frakcji politycznych w Parlamencie Europejskim. W kadencji 2009-2014 posiada 55 mandatów i jest czwartą co do wielkości grupą w PE.

Frakcja składa się z reprezentantów dwóch grup politycznych – partii Zielonych z krajów Unii Europejskiej zgrupowanych w Europejskiej Partii Zielonych i Wolnego Sojuszu Europejskiego, reprezentującego "narody bez państw". Zielonych/WSE można określić jako ugrupowanie centrolewicowe.

Grupa we współpracy z Zielonymi 2004 angażowała się w działania dotyczące ochrony Doliny Rospudy, obwodnicy Augustowa i europejskich korytarzy transportowych: kolejowego – Rail Baltica i drogowego – Via Baltica[1] oraz stanu wdrażania europejskiego prawa równościowego w Polsce[2].

Współprzewodniczącymi grupy w kadencji 2009–2014 są Rebecca Harms i Daniel Cohn-Bendit.

Historia[edytuj | edytuj kod]

1979 – Pierwsze wybory do Parlamentu Europejskiego – trójka osób reprezentujących Wolny Sojusz Europejski (Volksunie i Fianna Fail) włącza się do Grupy na rzecz Koordynacji Technicznej i Obrony Niezależnych Frakcji i Członków.

1984 – Pierwsi Zieloni zostają wybrani: 7 osób z Niemiec i po 2 z Belgii i Holandii. Razem z innymi parlamentarzystami z Włoch i Danii oraz ugrupowań mniejszości z Flandrii, Sardynii i Kraju Basków tworzą Grupę Tęczową.

1989 – Przełomowe wybory dla Zielonych i Wolnego Sojuszu Europejskiego. Zieloni z Francji, Włoch i Portugalii dołączają do swych koleżanek i kolegów z Niemiec, Belgii i Holandii. Grupa składa się z 30 osób. Zieloni z Wielkiej Brytanii otrzymują wtedy, na fali obaw związanych z awarią reaktora nuklearnego w Czarnobylu, rekordowe poparcie – 14,9%, ale nie zdobywają mandatu z powodu panującego wówczas systemu większościowego.

W tym samym czasie 10 osób z Wolnego Sojuszu Europejskiego (z Flandrii, Szkocji, Katalonii, Kraju Basków, Korsyki, Sardynii, Irlandii, Andaluzji i Wysp Kanaryjskich) współtworzy Grupę Tęczową, opartą na partiach regionalnych i mniejszości narodowych.

1994 – Zieloni w Niemczech notują rekordowy wynik wyborczy, podczas gdy w Portugalii i Francji tracą wszystkie mandaty. Po raz pierwszy grupę zasilają osoby z Luksemburga i Irlandii, jednak cała frakcja topnieje do 23 członkiń i członków. W tym samym czasie WSE porozumiewa się z włoskimi i francuskimi partiami radykalnymi i współtworzy Europejski Sojusz Radykalny.

1995 – Podczas przemówienia ówczesnego prezydenta Francji na sesji plenarnej Europarlamentu, Jacques'a Chiraca, Zieloni w sposób spektakularny protestują przeciw francuskim próbom jądrowym na atolu Mururoa. Śmierć współprzewodniczącego grupy, Alexandra Langera, poważnie osłabia grupę, mimo faktu jej wzrostu liczebnego do 27 osób (z Austrii, Finlandii i Szwecji).

1999 – Wybranych zostaje 38 Zielonych i 10 osób z Wolnego Sojuszu Europejskiego. Po raz pierwszy te dwie frakcje tworzą wspólną, która staje się czwartą pod względem wielkości polityczną siłą w Parlamencie Europejskim. Michaele Schreyer, Zielona z Niemiec, staje się pierwszym zielonym komisarzem, odpowiada za budżet i walkę z korupcją. Zieloni współtworzą 5 z 15 rządów ówczesnej Unii Europejskiej (Belgia, Finlandia, Francja, Niemcy, Włochy), co daje im możliwość silnego oddziaływania na kształt Protokołu z Kioto.

2004 – 21 lutego powstaje w Rzymie Europejska Partia Zielonych, która jako pierwsza organizuje wspólną kampanię na skalę europejską. 26 marca ten sam status europejskiej partii politycznej otrzymuje WSE, podczas zebrania w Barcelonie z udziałem 31 organizacji członkowskich. W czerwcowych wyborach Zieloni zdobywają 34 miejsca, ale żadnego w nowych państwach członkowskich. Odnowiony zostaje sojusz z WSE (mającego nową reprezentantkę z Łotwy), przygarniają także niezależnych. Licząca 42 osoby wspólna grupa nadal jest czwartą siłą Europarlamentu.

2007 – Czescy Zieloni są pierwszą partią z nowego państwa członkowskiego UE, która wchodzi do rządu koalicyjnego. Rozwój wypadków w Parlamencie Europejskim sprawia, że Zieloni/WSE stają się piątą pod względem wielkości grupą w PE. Poza Czechami, Zieloni współrządzą w Finlandii, Irlandii i Włoszech.

2008 – Po wejściu do grupy deputowanego z Rumunii znów jest ona czwartą największą grupą PE. Rozpad rządu we Włoszech oznacza koniec koalicji, której częścią byli Zieloni. Grupa decyduje się na pierwszy Letni Uniwersytet Zielonych w Słubicach i we Frankfurcie nad Odrą.

Przewodniczący Zieloni-Wolny Sojusz Europejski[edytuj | edytuj kod]

Nr Przewodniczący Państwo Partia narodowa Od do
01 Marco Pannella  Włochy Włoscy Radykałowie (RI) 1979 1984
02 Neil Blaney  Irlandia Niezależna Fianna Fáil 1979 1984
03 Jens-Peter Bonde  Dania Ruch Ludowy przeciw UE (N) 1979 1984
04 Else Hammerich  Dania Ruch Ludowy przeciw UE (N) 1984 1989
05 Jaak Vandemeulebroucke  Belgia Unia Ludowa (Belgia) (VU) 1984 1994
06 Bram van der Lek  Holandia Pacyficzna Partia Socjalistyczna(PSP) 1984 1989
07 Paul Staes  Belgia Groen (Agalew) 1984 1989
08 Claudia Roth  Niemcy Związek 90/Zieloni 1994 1999
09 Alexander Langer  Włochy Zieloni (Południowy Tyrol) 1994 1999
10 Paul Lannoye  Belgia Ecolo 1999 2004
11 Heidi Hautala  Finlandia Liga Zielonych 1999 2004
12 Daniel Cohn-Bendit  Francja Zieloni 1999 -
13 Monica Frassoni  Włochy Federacja Zielonych (Włochy) 1999 2009
14 Rebecca Harms  Niemcy Związek 90/Zieloni 2009 -

¹obserwatorka Europejskiej Partii Zielonych

Zieloni – Wolny Sojusz Europejski łączy reprezentantów i reprezentantki z 16 państw. Ciemnozielonym kolorem zaznaczono 12 krajów, z których pochodzi więcej niż 1 europoseł/europosłanka, jasnozielonym zaś 4 państwa, z których każde wystawiło po 1 przedstawicielu/przedstawicielce, ciemnoszarym – państwa bez przedstawicieli, jasnoszarym – państwa spoza Unii Europejskiej


Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]