Zniesienie niewolnictwa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zniesienie niewolnictwa (rzadko, z ang. manumission, manumisja; także wyzwolenie niewolników, emancypacja niewolników) – w wąskim sensie: akt prawny znoszący niewolnictwo, w szerszym: proces społeczny do tego prowadzący.

Odpowiednie prawa istniały w większości społeczeństw z systemem niewolniczym, m.in. w starożytnej Grecji i Rzymie. W czasach współczesnych termin odnosi się do zniesienia niewolnictwa w cywilizacji zachodniej. W 1823 niewolnictwo zniesiono w Chile, w 1829 w Meksyku. W 1833 Wielka Brytania uchwaliła zniesienie niewolnictwa w imperium brytyjskim. Następnie uczyniła to Francja (1848) i Peru (1854). W Stanach Zjednoczonych nastąpiło to w wyniku wojny secesyjnej (1863 Proklamacja Emancypacji, 1865 13. poprawka do konstytucji). Brazylia była ostatnim państwem Ameryki Łacińskiej znoszącym niewolnictwo (1888).

W XX w. likwidacja niewolnictwa stała się przedmiotem umów i praw międzynarodowych, m.in. sponsorowanych przez Ligę Narodów, później ONZ.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Źródła[edytuj | edytuj kod]

  • Rodney Castleden (January 2008). Wydarzenia, które zmieniły losy świata. Bellona. pp. 322–333