Łucja Charewiczowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Łucja Charewiczowa, (ur. 12 sierpnia 1897 Cieszanów, zm. 17 grudnia 1943 Auschwitz-Birkenau) – polska uczona, historyk, działaczka społeczna, docent historii miast i kultury na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, kustosz Muzeum Historycznego Miasta Lwowa, członek Towarzystwa Miłośników Miasta Lwowa. Była autorką wielu prac na temat przeszłości Lwowa. Niemal całe życie spędziła w tym mieście. Została członkiem założycielem powołanego w 1938 Stowarzyszenia „Towarzystwo Budowy Panoramy Plastycznej Dawnego Lwowa”[1], propagatorka badań nad historią kobiet[2].

W 1940 przeniosła się do Warszawy i działała w konspiracji. Uczestniczyła w tajnym nauczaniu. W lipcu 1943 została osadzona na Pawiaku. Następnie została wywieziona do niemieckiego obozu koncentracyjnego w Auschwitz-Birkenau (nr obozowy 64373). 17 grudnia 1943 zmarła na tyfus.

Bibliografia[edytuj]

Przypisy

  1. Statut Stowarzyszenia Towarzystwo Budowy Panoramy Plastycznej Dawnego Lwowa. Lwów: 1938, s. 13.
  2. Nie tylko Maria - kobiety w (dawnej) nauce polskiej, naukawpolsce.pap.pl, 17 października 2017 [dostęp 2017-10-22] (pol.).