Łucja Charewiczowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Łucja Charewiczowa
Łucja Strzelecka
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 12 sierpnia 1897
Cieszanów, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 17 grudnia 1943
KL Auschwitz, Oświęcim, Polska pod okupacją III Rzeszy
Zawód, zajęcie historyk
Narodowość polska
Tytuł naukowy doktor

Łucja Charewiczowa z domu Strzelecka, pseud. Cezaryna Mikułowska[1] (ur. 12 sierpnia 1897 w Cieszanowie, zm. 17 grudnia 1943 w Auschwitz-Birkenau) – polska historyczka związana ze Lwowem, działaczka społeczna.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się 12 sierpnia 1897 w Cieszanowie jako Łucja Strzelecka[1][2][3]. Studiowała na Wydziale Humanistyczny Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie u boku prof. Jana Ptaśnika (kierownik Katedry Historii Średniowiecznej Powszechnej[4]). Uzyskała stopień doktora. Została docentem historii miast i kultury na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, pracowała jako starszy asystent wolontariusz w Zakładzie Historii Powszechnej Średniowiecznej na Wydziale Humanistycznym UJK[5]. Od 1931 pełniła stanowisko kustosza Muzeum Historycznego Miasta Lwowa[3][5]. Uzyskała stopień doktora. Została docentem historii miast i kultury na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, pracowała jako starszy asystent wolontariusz w Zakładzie Historii Powszechnej Średniowiecznej na Wydziale Humanistycznym UJK[5]. W ramach kursu historycznego prof. Stanisława Zakrzewskiego prowadziła wykład pt. Pojęcie nauki historycznej, jego rozwój na podstawie literatury lat ostatnich, przewidziany na kursach wakacyjnych dla nauczycielstwa szkół średnich, ogólnokształcących oraz zakładów kształcenia nauczycieli w 1931[6]. Od 1931 pełniła stanowisko kustosza Muzeum Historycznego Miasta Lwowa[5]. Należała do Towarzystwa Miłośników Miasta Lwowa. Była autorką wielu prac na temat przeszłości Lwowa. Prowadziła także odczyty[7]. Została członkiem-założycielem powołanego w 1938 Stowarzyszenia „Towarzystwo Budowy Panoramy Plastycznej Dawnego Lwowa”[8], propagatorka badań nad historią kobiet[9].

Podczas II wojny światowej w 1940 przeniosła się do Warszawy[5]. Tam pracowała w Bibliotece Ordynacji Zamojskiej[5]. Działała w konspiracji. Uczestniczyła w tajnym nauczaniu. W lipcu 1943 została osadzona na Pawiaku. 5 października 1943 została osadzona w niemieckim obozie koncentracyjnym w Auschwitz-Birkenau, gdzie otrzymała numer obozowy 64373[2]. Tam 17 grudnia 1943 poniosła śmierć[10][2][3][11], według jednego źródła zamordowana[5], według innego zmarła na tyfus.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Jerzy Starnawski: Charewiczowa Łucja z d. Strzelecka (1897-1943). W: Jerzy Starnawski (red.): Słownik badaczy literatury polskiej. T. V. Łódź: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, 2002, s. 67-68. ISBN 83-7171-533-1.
  2. a b c Informacje o więźniach. Łucja Charewicz. auschwitz.org. [dostęp 2019-04-15].
  3. a b c d e f g h Łucja Charewiczowa. Wspomnienie w 40-tą rocznicę śmierci. „Biuletyn”. Nr 46, s. 78, Grudzień 1983. Koło Lwowian w Londynie. 
  4. Jan Draus: Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie 1918-1946. Portret kresowej uczelni. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2007, s. 33, 251. ISBN 978-83-7188-964-6.
  5. a b c d e f g Jan Draus: Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie 1918-1946. Portret kresowej uczelni. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2007, s. 133. ISBN 978-83-7188-964-6.
  6. Wykaz kursów wakacyjnych dla nauczycielstwa szkół średnich, ogólnokształcących oraz zakładów kształcenia nauczycieli w r. 1931. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 4-5, s. 173, 30 kwietnia 1931. 
  7. Uroczystość w Rodzinie Wojskowej we Lwowie. Ciekawy odczyt dr. Łucji Charewiczowej o prasie dla kobiet. „Wschód”. Nr 3, s. 2, 20 lutego 1936. 
  8. Statut Stowarzyszenia Towarzystwo Budowy Panoramy Plastycznej Dawnego Lwowa. Lwów: 1938, s. 13.
  9. Nie tylko Maria - kobiety w (dawnej) nauce polskiej, naukawpolsce.pap.pl, 17 października 2017 [dostęp 2017-10-22] [zarchiwizowane z adresu 2017-10-22].
  10. T.K.. Miłośnicy Lwowa i jego powojenni historiografowie (1938-1978). „Biuletyn”. Nr 36, s. 1, Czerwiec 1979. Koło Lwowian w Londynie. 
  11. Włodzimierz Bonusiak: Kto zabił profesorów lwowskich?. Rzeszów: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1989, s. 107. ISBN 83-03-02876-6.
  12. Dziesięciolecie Polski Odrodzonej. Księga pamiątkowa 1918-1928. Kraków, Warszawa: Ilustrowany Kurier Codzienny, 1928, s. 577.
  13. Książki, czasopisma. Nadesłane. Numer specjalny „Polska” zarysu encyklopedycznego „Świat i życie”. „Dziennik Urzędowy Kuratorjum Okręgu Szkolnego Lwowskiego”. Nr 2, s. 112, 25 lutego 1936.