Śliniąca się Jędza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Śliniąca się Jędza (wal. Gwrach y Rhibyn) – ludowa nazwa dla złego, kobiecego ducha walijskiego, odpowiednika irlandzkiej zjawy Banshee[1].

Duch przybierać ma postać starej, przygarbionej kobiety o zmierzwionych, brudnych włosach, haczykowatym nosie, nieprzyjemnym, odpychającym spojrzeniu i długich rękach, zakończonych szponami. Ręce niekiedy przybierają postać skrzydeł pokrytych łuskami[1].

Śliniąca się Jędza wydaje wysokie, przenikliwe krzyki, które zwiastują śmierć jakiejś osoby. Nawiedza głównie stare, walijskie rodziny (Stradlingów, de Claresów oraz Barrych). Najczęściej ma być widywana w ruinach zamku Pennard na półwyspie Gower[1].

John Rhys, znawca folkloru walijskiego, twierdzi, że postać uważana bywa często za ducha przodka, ale może też się wywodzić od którejś z przedchrześcijańskich bogiń z mitologii walijskiej. Według Wirta Sykes'a, autora książki British Goblins, można odczytać czy śmierć ma dotyczyć mężczyzny (krzyk brzmi wtedy: Oh, oh! fy ngwr, fy ngwr!, czyli Ach mój mąż! lub: Fy mlentyn, fy mlentyn bach!, czyli Moje dziecko, moje małe dziecko!). W Walii funkcjonowało dawniej powiedzenie ludowe Brzydka jak Śliniąca się Jędza[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Peter Haining, Leksykon duchów, Tomasz Wyżyński (tłum.), Krzysztof Zarzecki (tłum.), Bogna Wernichowska (oprac.), Warszawa: WAiF, 1990, s. 296-297, ISBN 83-221-0498-7, OCLC 830078722.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]