Śmiłowicze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Śmiłowicze
Ilustracja
Pałac Wańkowiczów i zamek z wieżą, przed 1917
Państwo  Białoruś
Obwód miński
Wysokość 156 m n.p.m.
Populacja (2010)
• liczba ludności

4600[1]
Kod pocztowy 223216
Położenie na mapie obwodu mińskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu mińskiego
Śmiłowicze
Śmiłowicze
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Śmiłowicze
Śmiłowicze
Ziemia 53°45′N 28°01′E/53,750000 28,016667
Portal Portal Białoruś

Śmiłowicze (biał. Смілавічы) – osiedle typu miejskiego na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie czerwieńskim nad Wołmą, dopływem Świsłoczy, położone 27 km na południowy wschód od Mińska; 4,6 tys. mieszkańców (2010).

Historia[edytuj]

W latach sześćdziesiątych XVII wieku Marcjan Aleksander Ogiński wzniósł tu zamek obronny i cerkiew pw. Wniebowzięcia Pańskiego. W roku 1757 dobra śmiłowickie zostały sprzedane przez hetmana wielkiego litewskiego Michała Kazimierza Ogińskiego sędziemu Stanisławowi Moniuszce. Jego wnuk za młodu lubił ponoć wsłuchiwać się w melodię kuranta wygrywaną przez stojący w sieni zamkowej zegar.

Zamek, pałac[edytuj]

  • po Moniuszkach dobra przejęli Wańkowiczowie, którzy przebudowali zamek na pałac, w którym znalazły się meble po królu Stanisławie Auguście, archiwa Ogińskich, Moniuszków, Wańkowiczów i Broel-Platerów, starodruki i obrazy Walentego Wańkowicza. Dwupiętrowy zamek, kryty dachem czterospadowym, od frontu centralnie nad wejściem posiadał trzypiętrową wieżę zakończoną blankami. Między piętrowym pałacem a zamkiem znajdował się ogród zimowy[2].

W Śmiłowiczach znajdował się także kościół św. Wincentego à Paulo i klasztor zgromadzenia misjonarzy, który zniszczony został przez bolszewików.

Urodzeni[edytuj]

W miejscowości urodził się Jan Józef Baranowski, polski wynalazca w tym m.in. semafora, kasownika do biletów i gazomierza[3], oraz Chaim Soutine, malarz francuski.

Galeria[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Antoni Urbański: Kresowe siedziby polskie, które uległy zagładzie: Śmiłowicze, "Tygodnik Ilustrowany" nr 2, 14 stycznia 1928, Warszawa, s.45

Przypisy

  1. Численность населения по Республике Беларусь, областям и г. Минску (тысяч человек) на 1 января 2010 года (ros.)
  2. Antoni Urbański: Podzwonne na zgliszczach Litwy i Rusi, (II cz. książki Memento kresowe). Gdańsk: Oficyna Wydawnicza "Graf": 1991, s. 128.
  3. Bolesław Orłowski (red.): Słownik Polskich Pionierów Techniki. Warszawa: Wydawnictwo Śląsk, 1987, s. 18–19. ISBN 83-216-0339-4.

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]