Śmiłowicze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Śmiłowicze
Ilustracja
Dzielnica Tatarów w Śmiłowiczach
Państwo  Białoruś
Obwód miński
Wysokość 156 m n.p.m.
Populacja (2010)
• liczba ludności

4600[1]
Kod pocztowy 223216
Położenie na mapie obwodu mińskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu mińskiego
Śmiłowicze
Śmiłowicze
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Śmiłowicze
Śmiłowicze
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Śmiłowicze
Śmiłowicze
Ziemia 53°45′N 28°01′E/53,750000 28,016667
Portal Portal Białoruś

Śmiłowicze (biał. Смілавічы) – osiedle typu miejskiego na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie czerwieńskim nad Wołmą, dopływem Świsłoczy, położone 27 km na południowy wschód od Mińska; 4,6 tys. mieszkańców (2010).

Historia[edytuj]

W latach sześćdziesiątych XVII wieku Marcjan Aleksander Ogiński wzniósł tu zamek obronny i cerkiew pw. Wniebowzięcia Pańskiego. W roku 1757 dobra śmiłowickie zostały sprzedane przez hetmana wielkiego litewskiego Michała Kazimierza Ogińskiego sędziemu Stanisławowi Moniuszce. Jego wnuk za młodu lubił ponoć wsłuchiwać się w melodię kuranta wygrywaną przez stojący w sieni zamkowej zegar.

Po Moniuszkach dobra przejęli Wańkowiczowie, którzy przebudowali zamek na pałac, w którym znalazły się meble po królu Stanisławie Auguście, archiwa Ogińskich, Moniuszków, Wańkowiczów i Broel-Platerów, starodruki i obrazy Walentego Wańkowicza.

W Śmiłowiczach znajdował się także kościół św. Wincentego à Paulo i klasztor zgromadzenia misjonarzy, który zniszczony został przez bolszewików.

W miejscowości urodził się Jan Józef Baranowski, polski wynalazca w tym m.in. semafora, kasownika do biletów i gazomierza[2], oraz Chaim Soutine, malarz francuski.

Galeria[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Antoni Urbański: Kresowe siedziby polskie, które uległy zagładzie: Śmiłowicze, "Tygodnik Ilustrowany" nr 2, 14 stycznia 1928, Warszawa, s.45

Przypisy

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]