Adam Prażmowski (astrofizyk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Adam Prażmowski
Ilustracja
Państwo działania

 Polska

Data i miejsce urodzenia

15 marca 1821
Warszawa

Data i miejsce śmierci

15 lutego 1885
Ville-d’Avray

profesor nauk fizycznych
Specjalność: astrofizyka
Uczelnia

Szkoła Główna Warszawska

Okres zatrudn.

1862

Adam Józef Ignacy Prażmowski herbu Belina (ur. 15 marca 1821[1] w Warszawie, zm. 15 lutego 1885 w Ville-d’Avray k. Paryża) – polski astrofizyk, najwybitniejszy polski astronom XIX wieku.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od 1839 roku pracował w obserwatorium warszawskim. W 1854 roku Prażmowski opracował metodę wyznaczania błędów osobistych obserwatora. W 1860 roku, obserwując zaćmienie Słońca w Hiszpanii, odkrył, że światło korony słonecznej jest spolaryzowane, a światło protuberancji słonecznej nie. Udowodnił, że korona jest powiązana ze Słońcem, a nie jak poprzednio sądzono z Księżycem.

Był encyklopedystą, jednym z autorów haseł do 28 tomowej Encyklopedii Powszechnej Orgelbranda z lat 1859-1868. Jego nazwisko wymienione jest w I tomie z 1859 roku na liście twórców zawartości tej encyklopedii[2].

W 1863 roku wyjechał jako stypendysta do Paryża i tam pozostał. Był konstruktorem urządzeń optycznych w firmie optycznej E. Hartnacka, której stał się również współwłaścicielem, a w roku 1871 właścicielem[1]. Zbudował i udoskonalił m.in. pryzmatyczny polaryzator i celostat. W latach 1880–1882 był prezesem emigracyjnego Polskiego Towarzystwa Nauk Ścisłych[1], zajmował się także badaniem polaryzacji światła komet.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Przemysław Rybka. Adam Prażmowski (1821—1885). „Urania”. 11/85 (56), s. 303-306, 1985-11. ISSN 0042-0794. 
  2. „Encyklopedia Powszechna”, tom I, wyd. Samuel Orgelbrand, Warszawa, 1859.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Prażmowski. [w:] Wiw.pl [on-line]. Prószyński Media sp. z o.o.. [dostęp 2016-10-28].