Szkoła Główna Warszawska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Mianowski, rektor; Józef Kowalewski, dziekan wydziału filolog.-historycznego; Jan Baranowski, dziekan wydziału matematyczno-fizycznego; Walenty Dutkiewicz, dziekan wydziału prawa i administracyi; Aleksander Antoni Le Brun, dziekan wydziału lekarskiego. Tygodnik Ilustrowany z 1866 r.

Szkoła Główna Warszawskauczelnia w Warszawie z językiem wykładowym polskim działająca w latach 1862–1869[1].

Szkoła Główna Warszawska powołana została w czerwcu 1862 przez dyrektora Komisji Rządowej Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego Aleksandra Wielopolskiego na mocy ukazu cesarza Aleksandra II. Powstała na bazie rozwiązanej w 1862 Akademii Medyko-Chirurgicznej. Mieściła się w budynkach skasowanego w 1831 przez władze rosyjskie Uniwersytetu Warszawskiego. Jej rektorem został Józef Mianowski.

Posiadała 4 wydziały:

  • Prawa i Administracji
  • Filologiczno-Historyczny
  • Matematyczno-Fizyczny
  • Lekarski

Zamknięta w listopadzie 1869 w ramach represji po powstaniu styczniowym.

Wykładowcy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Szkoła Główna Warszawska. Encyklopedia Gutenberga.
  2. Barbara Brzuska, Filologia klasyczna w Szkole Głównej Warszawskiej, „Archiwum filologiczne”, 1992, s. 49, ISBN 978-83-04-03929-2, ISSN 0066-6866.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alina Cywińska, Lilianna Nalewajska: Mistrzowie i przewodnicy. Profesorowie Warszawskiej Szkoły Głównej (1862–1869). Warszawa: Muzeum Uniwersytetu Warszawskiego, 2012. ISBN 978-83-62844-26-5.