Adamici

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Prześladowania adamitów

Adamici (adamianie) – to określenie wielu grup religijnych, wywodzących się z chrześcijaństwa, naśladujących nagość Adama jako symbol pierwotnej czystości człowieka przed popełnieniem grzechu pierworodnego.

Po raz pierwszy taka grupa religijna została opisana przez Epifaniusza w II wieku, była to grupa gnostyków-antynomistów z północnej Afryki. Następnie o podobnych grupach pisali Augustyn z Hippony i Izydor z Sewilli.

Jest to także określenie grupy husyckich taborytów z Czech, istniejącej w XV wieku, nazwa własna tej grupy Bracia i Siostry Wolnego Ducha lub mikołaici (od imienia założyciela). Odrzucili oni doktryny husytów, głosili wspólnotę dóbr i wolną miłość, wielu z nich propagowało nagość. W 1421 roku ostatnia ich grupa została wymordowana przez wojska husyckie, dowodzone przez Jana Žižkę.

Adamici odrodzili się w Czechach w 1849 roku w mieście Chrudim pod nazwą Koło Chrudimskie. Wyznawali oni tajną doktrynę o wszechmocnej Odkupicielce Wszechświata. Ich nocne zebrania polegały m.in. na całkowitym zdjęciu ubrań, nie dochodziło tam jednak do innych ekscesów obyczajowych.

Adamitami byli także nazywani dyssenterzy (nonkonformiści) w Anglii w XVIII wieku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]